Arnito

Review 2011, part II: the pics.

Toewijding & vastberadenheid.

Daar draait het bij mij allemaal rond. Ik heb het dan niet enkel over mijn Gran Fondo seizoen. Zeg maar dat het basiswaardes zijn waar ik zelf op teer in het dagdagelijkse leven.

Een beschrijving die ik in het dagdagelijks leven niet echt zou appreciëren. Maar als je het in zijn context plaatst, kan je het aanzien als een compliment. Het was de plastische omschrijving die mijn peleton metgezel Tom, aka Den_Beuker (en die naam heeft hij dus niet gestolen), gebruikte om mijn gedrag gedurende het grotendeel van de wedstrijd te omschrijven: “Gij zijt echt ne gladde aal, zoals ge opschuift in het peleton en u altijd weet te positioneren”. Na de twijfels van verleden week, maakt deze intro al de positieve teneur duidelijk voor mijn Picardië 2011 verhaal.

La Charly Gaul hoort stilaan thuis in het rijtje van klassiekers. Ik was reeds voor het 3^de jaar op rij ingeschreven voor deze mooie cyclo. Een mooie omgeving, prachtig onderhouden wegen, goede organisatie, “lekkere” Rivella en altijd een aantal cyclobekenden aan de start. In 2009 werd ik 200^ste van de 405 finishers (avg 31,6 km/h), in 2010 131 op 297 finishers (avg 32,2km/h). Op basis van de afgelopen weken ging ik ervan uit dat top100 mogelijk was.

Net zoals het wedstrijdverloop aan de kop van de wedstrijd zelf, was de aanloop naar de Charly Gaul het verhaal van de 10 kleine negertjes (dixit De Adelaar van het Achterbos). De weersvoorspellingen, vermoeidheid en andere gegronde redenen zorgden voor een eerste schifting. Wat op een gegeven moment bijna een veredeld clubkampioenschap ging worden, draaide uit op een onderonsje met StefanV. De nieuwe mede-eigenaar van Bikes Claessens uit Tongeren wou zelf ondervinden wat al dat cyclogeweld inhoudt en op deze manier ook zijn Specialized eens onderwerpen aan een praktijktest.

Op een fietsloze zaterdag was het vooral genieten met het gezin van een schitterende zomerdag. De CG was nog ver weg. Rond 16u30 sprong mijn metgezel in de bus richting Echternach. De rit ging vlot, het hotel op 200m van de start (merci Michael!) werd gekeurd en onderworpen aan een aantal veiligheidstesten. Spijtig voor die mooie glazen vaas. Op een zomers terras sloten we aan bij de Gentse wielertoerist.be connectie. Thomas, Wouter, Tinneke & Hanne. Verwachtingen, carboloading & Diekirch vormden het menu. De nacht werd zeer tijdig ingezet. De slaap liet voor Stefan op zich wachten. Blijkbaar was mijn dieselmotor iets te luidruchtig aan het opwarmen.

We moesten “slechts” om 7u opstaan. De start was “slechts” om 9u. Ontbijt simpel en efficiënt. Wat regen op de wagen, maar de zonnestralen priemde door de wolken heen. Het weer zou ons goed fietshumeur niet in de weg staan. Alles verliep zo vlot, zodat we om 08u25 als één van de eersten in het startvak stonden. Bekende gezichten vulden de leemte rondom ons. De cyclospanning nam toe. Het gemis aan Ralp Diseviscourt  (winnaar Tour de Mont Blanc) was zeer groot.  De speaker kondigde zijn afwezigheid wel 10 keer aan. De aanwezigheid van vele andere cyclotoppers was van ondergeschikt belang. Ralph was hun locale held, zo was duidelijk. Maar die held vond geen babysit...

Twijfel, dat was het gevoel bij mezelf. De benen die me voorgaande zaterdag naar de een mooie 24^ste stek in Laurent Desbiens brachten waren al de hele week zoek. Ook de relatieve rust kon dat gevoel niet temperen. Maar we hadden een plan. In Augustus veel (+1.800km) trainen met nadruk op intensieve krachtprikkels. Na Laurent Debiens afbouwen en rusten. Charly Gaul was in dat plan de laatste intensieve prikkel om dan de week erna super te compenseren in Picardië. Het plan zat in het achterhoofd, maar aan de start van een cyclo wil je vooral goed zijn en het beste uit jezelf halen. Plan of geen plan!

Dan klonk de plaatselijke hymne, die de drang om van start te gaan nog groter maakten bij het scherpe en gretige cyclopubliekje. Nog even succes wensen aan Stefan, Wouter & Thomas en op weg van de virituele start naar de fictieve start een 3-tal km’s verderop. Startknop indrukken op de Garmin (hartslagwaarde verborgen), we zijn vertrokken!

De 1^ste 28 km wordt er slechts 50 hoogtemeter gewonnen (avg 42 km/h). Het loopt over grote brede wegen. Het peleton kent zijn normale nerveuse doen in deze omstandigheden. Iedereen wil vooraan blijven. De toppers omdat ze daar horen, de mindere goden omdat ze op die manier hun schade tijdens de beklimmingen willen beperken. Tot aan de voet van de 1^ste klim (3,2 km à 4,1%) gaat dus alles goed. Het klimtempo gaat hier gestaag de hoogte in en op 2/3^de bereik ik mijn plafond. VAM’s van 1.100 tot 1.300 zijn er teveel aan. Mijn benen ontploffen. Nu al. Koppeke naar beneden en op zoek naar kracht. Fysiek, maar ook vooral mentaal. Op de top is de kloof groot, maar gelukkig valt het stil en kan ik na stevig inhaalwerk weer aansluiten.

Veel tijd om op adem te komen is er niet. Aan kilometerpaal 43 staat de 2^de klim naar Bourscheid (3,6 km à 7,2%) en een echte schifting op ons te wachten. Mijn verweer duurt welgeteld 10 meter. Ik zie mijn makkers van me wegrijden. De benen doen echt niet wat ik had verwacht. Pijn en een mentale meltdown als gevolg. Terugkeren naar de afslag van de 100km? Gewoon terugrijden naar de start? In de bus stappen? Doorrijden is nog meer fysieke afbraak en dus kan ik beter mijn verstand gebruiken.

Een geluk dat verstand slechts in beperkte maten aanwezig is en dat dit ook grotendeels wordt gedeactiveerd  tijdens een intensieve duurinspanning. Ik beslis om tot boven te rijden. Mijn achterwiel sleept. Ook dat nog gdvd! Ik stap af en hermonteer het met succes. Ik modder wat aan, raap wat volk op en besluit om op de groep achter mij te wachten. Er volgen nu een kleine 30 golvende kilometers op een plateau van 475m-550m tegen de strakke wind in (avg 35,5 km/h). Bergop is het stoempen en aanklampen. Op het vlakke en in de afdaling vond ik wel de moed en de kracht om het tempo op te trekken.

Gedurende de volgende 43 km worden er 4 hellingen beklommen (avg. 32,8 km/h). Bergop moet ik de klimmers laten rijden, bergaf kan ik de schade gedeeltelijk hertstellen. Al is het oppassen geblazen. Mijn nieuwe remblokken piepen als gek en mijn wielen blokkeren bijna. Niet goed voor het vertrouwen. Gelukkig zijn er die zalige brede lange afdalingen. Achteraf blijkt dat dit gedeeltelijk te wijten was aan een slepende achterrem omwille van de hermontage. Gevolg: alles uit elkaar en een spel met enkelingen over een 15 vlakkere kilometers richting laatste helling (avg 38,7 km/h). De laatste helling is vooral aftellen. Het gevoel is beter, maar het tempo wellicht lager. Na de laatste afdaling komen we terug in de valei terrecht. Nog 10 km (avg 40,6 km). Er vormt zich een klein groepje dat mij de kans geeft om mijn moral toch nog een beetje de hoogte in te duwen. Lange stevige kopbeurten, waarvan ook de laatste 3km. 163km in 4u58 (avg 32,8 km/h) is het resultaat. Het baalgevoel is niet volledig weg, de voldoening haal ik vooral uit het karakter om door te rijden en te finishen.

Thomas (61^ste), Wouter (85ste)en Stefan (98^ste)  staan me op te wachten. Zij beleefden ook een pittige middag met stevig groepswerk. Echte cyclo omstandigheden. Een contrast met mijn intensief toergevoel. Het baalgevoel zorgt voor twijfel over deelname in Picardië. We spoelen de emoties weg tijdens een deugddoende douche en een lekkere aprèsworst met bijbehorend biertje. Het blijft een leuke bedoening, zo een cyclo. 

Op de terugweg plaatsen we alles nog is in perspectief. Thuis wordt op maandag duidelijk dat ik met mijn 144^ste plaats op 309 finishers gewoon op het niveau reed van de afgelopen 2 jaar. Positief in het verhaal is het hoogste snelheidsgemiddelde en het feit dat ik veel meer persoonlijke verdienste heb omwille van het geleverde solo/kopwerk.

Of het plan zal werken weten we volgende week...

·         http://connect.garmin.com/activity/112000825

·         https://picasaweb.google.com/108067033133335266683/LaCharlyGaul5September2011#

Ch'ti Laurent Desbiens 27 augustus 2011

• Pic's: https://picasaweb.google.com/108067033133335266683/ChTiLa...# 
• Uitslag: http://www.chronorace.be/web2/classements/Classement.aspx...

Het is dus een beestje dat Gran Fondo virus.

Spontaniteit hebben we altijd hoog in het vaandel gedragen. Op de vooravond van de Maratona vloeiden enkele gedachten en vakantieprikkels samen. Het werd niet de Tour de Mont Blanc. Maar goed ook, bleek achteraf, de weersomstandigheden waren niet te vergelijken met de Italiaanse zomer. Lees het heroïsche verslag van mijn fietsmaat Franco maar eens: http://www.wielertoerist.be/Stefan+Franco/verhalen/Tour+De+Mont+Blanc/?did=13045&modus=view

Katleen kwam met het idee om een agriturismo vakantie te combineren met de GF La Pinarello. Treviso was nog onbekend en dus onbemind voor ons. Met slechts 2u30 verplaatsing leek ons dit een goed idee. De agriturismo zoekmachine bracht ons bij enkele leuke plekjes rond Valdobbiademe.

Bij aankomst kwamen we in “litle tuscany” terrecht.  De prosecco streek, zo bleek. Gedurende heel de week ervaarden we het microklimaat dat de smaak van de druiven van deze bubbels zo overheerlijk maakt. Overdag temperaturen tussen 30 en 35°C en tegen de avond af en toe ’s nachts een lekker warmte onweer. We hoorden de hagelkanonnen hun werk doen om het goud verspreid over de heuvels van de valei te beschermen.

Het was bovenal vakantie. Enkele leuke uitstappen naar o.a. Venetië, Treviso en zelfs Alta Badia. Een vakantieritme, lekker (en veel) Italiaans eten, de verschillende soorten prosecco ontdekken. Een ontdekking en wederom de bevestiging van ons gevoel, bella Italia!

Die Bella Italia lijn kan je dus ook doortrekken naar het Gran Fondo wereldje. Een schril contrast met het Franse gebeuren. Zondag 17 juli stond er dus de GF Pinarello op het programma. Ideaal om de vakantie en de 1^ste seizoenshelft af te sluiten.

Maandag, dinsdag en woensdag was het dus fietsrust. Op donderdag even tot in Alta Badia en daar de fietsbenen losgooien op de Campolongo en de Pordoi, vrijdag een lokaal rondje met o.a. Passo Boldo en op zaterdag een korte verkenning van de Valdobbiadene klim. Deze klim lag ook op het parcour van de GF Pinarello.

Vrijdagavond ging ik me inschrijven in het stadscentrum van Treviso. Charmant, maar alles behalve evident met de wagen. Organisatorisch stond ook nog niet alles op punt. We waren er dan ook als één van de 1^ste bij om ons pakket af te halen. Uit alles wat we in onze handen kregen, konden we opmaken dat het een degelijke en zeer mooie cyclo ging worden.

De hamvraag was Gran Fondo of Medio Fondo? Het verschil was aanzienlijk. Gran parcour was 205 km en 3.200 hm’s met een nijdige klim van 11,1% over 9 km, de Monte Grappa. Medio was 135 km en 1.400 hm’s over hetzelfde parcour van de Gran, maar dan zonder de lus met die lastige Grappa klim. De meningen van de sportieve adviseurs waren duidelijk. Met de huidige conditie moet je voor de lange versie gaan. Het gevoel en het gezin deden me voor de Medio kiezen. Leek me een snelle rit met een parcour dat me alvast beter zou liggen dan die steile klim. Met een beetje geluk kon ik er ook een mooie uitslag rijden. Het grote voordeel van de Medio was dat ik onder normale omstandigheden ook al ’s middags terug bij mijn familie kon aansluiten en genieten van onze laatste vakentiedag. Ook niet onbelangrijk!

Zondag een GF ritueel zonder familie (bleven lekker liggen) of fietsvrienden. 4u wakker, tegen 4u45 op pad met de wagen voor een trip van 1u tot aan de start in Treviso. Relax aankleden en genieten van de omstandigheden. Geen armstukken, geen windstopper, zelfs het onderhemdje bleef bijna in de wagen. Ik nam ergens aan de achterzijde van de meute plaats in het startvak in het historische centrum van Treviso.

La Pinarello noemde deze Gran Fondo. Nooit verwacht zoveel Pinarello Dogma’s bij elkaar gezien. Net of ze ‘ergens gratis werden weggegeven. Italianen zijn ijdel en aarzelen niet om in de buidel te tasten om het beste en mooiste materiaal onder de poep te kunnen schuiven. Zoveel was duidelijk. Eerst kreeg de familie Pinarello, samen met Miguel Hindurain, de kans had om iedereen te verwelkomen.

Om 6u45 wordt de meute op gang geschoten. De uitslag leerde me dat er 2.500 finishers waren over de 2 afstanden. Het vraagt dus wat tijd om door de smalle straatjes heen aan de mat van de echte start te komen. Deze is net onder één van de vele stadspoorten geplaatst. Ik maak me niet druk. Genieten en gewoon mijn ding doen. Na de startmat komen we op brede lange wegen terrecht. Ik schuif op. Snelheden tussen 45 en 50 km/h met de neus regelmatig in de wind. Het is oppassen aan de ronde punten, de vele drempels en borduurtjes. Ik kan van groepje tot groepje rijden en sluit na een dikke 20 km aan bij de zeer ruime kopgroep. Net aan de voet van de 1^ste klim.

Van recuperatie is geen sprake . 250 hoogtemeters over een afstand van 5 km. Een makkie na de bergcyclo’s zou je zeggen. Maar alles wordt bepaald door de intensiteit.  Ik rij vol omhoog. Pijn door gebrek aan zuurstof met verzuring als gevolg. Lang geleden dat ik nog zo diep ging. Iets anders als het enduroklimmen. De groep wordt uit elkaar getrokken. De klim is me te lang. Ik ben aan het kraken. Het duurt lang. Ik weet niet wanneer de pijn zal stoppen. De top, de grote plaat en terug de schade proberen te beperken. Een klassiek scenario voor mij in dit type cyclo’s. Ik kan aansluiten bij een goede grotere groep, die wederom de aansluiting vindt met de kopgroep.

Na een uur komen we met 38 km en een dikke 300 hm’s aan de voet van de 2^de klim. 220 hoogtemeters over 3 km, haarspelbochten. Damn die knikjes van het profiel zijn echte Ardennenhellingen. Wederom voluit, maar deze keer verlies ik al snel de aansluiting. En dan komt die twijfel. Waarmee ben ik bezig. Ik ben leeg, kan niet aansluiten, waarom rij ik hier nog? Ervaring helpt me en motiveert me op eigen tempo de helling te overleven en dan verder te kijken. Een groepje pikt me op, we pikken nog andere groepjes op en nog voor de splitising zitten we terug in de voorste gelederen. De kleppers kiezen voor de Gran Fondo.

Ik slaag met een hele bende af voor de Medio richting de klim van Valdobbiadene. Het tempo is zeer strak, rond de 45 km/h, maar het gaat me goed af. Het draait goed rond, ik draai mee zonder me op te blazen. Tijdens de klim naar Valdobbiadene doseer ik goed, we blijven op de grote plaat. Aan de bevoorrading stopt niemand. De soigneurs staan langs de kant klaar met zakjes of volgen met de scooter. Ik rij ook door. Mijn zakje ligt enkele kilometers verderop. Ik sprint in het vervolg van de beklimming weg van de groep en hoop dat de opgebouwde marge voldoende is om aan te sluiten. Er volgt gevloek en getier. Iets in de aard van: “wat zijt ge van plan pipo, stukske Leopard, we pakken u toch terug” maar dan in plat Italiaans. Ik doe teken en mijn stop maakt alles duidelijk. Door een plasje  is de bevoorradingsstop iets langer en te lang om nog aansluiting te maken. Ik rij vol maar vind gedurende de komende 5 klimkilometers geen aansluiting meer.  

Ik zit alleen en beklaag me mijn nonchallence en “amateurisme”. Ik had er gewoon moeten bijblijven. Ik wacht en vorm een groepje met een 4-tal renners die tevergeefs jacht maken op de snellere groep. We spreken af van mooi rond te draaien. 500 meter, tempo tussen 43 en 45 km/h. We rapen nog wat afvallers op. Na 110 km klimmen we nog een 200-tal meter over 5 km gespreid. Op en af. We scheiden ons met 2 af. Ik neem nog een korte bevoorrading op de top. Ik heb toch niets meer te winnen. Nog 25 km zegt een bordje. Alles komt terug bijeen en we zijn met een 20-tal renners. We draaien en halen nog wat volk bij. Sommigen hebben geen reserve meer. De kopbeurten worden overgeslagen en korter. Mijn beurten worden langer. De laatste 4,5 km neem ik volledig voor mijn rekening. Ik heb nog over, de Cancellara aanmoedigingen van mijn Italiaanse vrienden doen me glimlachen en geven me extra energie. We komen op de brede ringlaan rond Treviso met een lint van een 20-tal renners. Ik op kop, plat op de fiets, adrenaline. We draaien het stadscentrum in en na 2 bochten zien we de finish. Een 3-tal maten vinden het nodig om er toch nog over te komen. Tja, waarom is dat goed? 135 km en 1.400hm’s tegen 35 km/h gemiddeld, best ok voor mij.

Weinig volk aan de bevoorrading op het middenplein. Ik stel me vragen. Die Medio stelt blijkbaar toch niet zoveel voor. Ik blijf nog een uurtje hangen en zie daarna nog vele grote groepen van de Medio binnenlopen. Allemaal achter mij? Toch niet zo slecht precies. Een uitslag laat op zich wachten. Ik wacht niet en ga van mijn vakantie genieten

In Valdobbiadene nemen we plaats op het terras van een osteria en zien we renners van de lange afstand passeren op 70 km van de finish. Een wijs besluit die Medio!

Eens thuisgekomen, ga ik op de site eens kijken. Wat geeft dat nu in het klassement? 78^ste (ondertussen gecorrigeerd tot 80^ste)  van de meer dan 1500 finishers op de Medio Fondo. Een meer dan wijs besluit die Medio Fondo.

Foto's: https://picasaweb.google.com/108067033133335266683/GFLaPi...#

* Hierbij sluit ik ook het 1^ste deel van mijn 2011 cycloseizoen af. Ik had 3 doelen:

-       3 ballons: verbetering PR van 8u19 à 7 u 52, check

-       Marmotte: Goud en 2010 uitwissen à 8u20 & - 51 min, check

-       Maratona Dles Dolomites: verbetering van PR van 6u41 à 6u19, check

GF La Pinarello Treviso 17.07.2011

Na 3 ballons en Marmotte was de Maratona mijn 3^de doel. Beter doen dan in 2009 met een tijd onder de 6u37. Maar naast de sportieve verwachtingen zijn de dolomieten toch vooral vakantie, voor mij en mijn gezin.

De Maratona is uitgegroeid tot een gezinstraditie. Deelnames via loting in 2007, 2008 en 2009. Hierdoor ook geen Marmotte op mijn palmares tijdens die jaren. In 2010 geen Maratona, wel de heroïsche Marmotte. Ik was blij toen ik de 2011 data bevestigd zag, Marmotte & Maratona vinden op 2 juli en op 10 juli plaats. De combi werd een doel.

Om dat doel te bereiken heb je eerst en vooral een startticket nodig. Je kan je registreren voor een loting. Samen met meer dan 25.000 kandidaten hoopten we op één van de 9000 startplaatsen. Spijtig genoeg was ik niet uitgeloot. Mijn gouwgenoot Stino, lid van Squadra Lovania, was samen met zijn teamgenoten wel bij de gelukkigen. Hij kreeg dadelijk een mailtje in zijn box van een Maratona addict. Bij Stino weet je dat het antwoord“als er iemand afhaakt, doe ik mijn best om iets te regelen” staat voor “maat, ik ga er alles aan doen om u dat plezier te gunnen!”. Enkele weken later kreeg ik de bevestiging via Stino, maar ook via teamgenoten Pieter, Tom en Stijn zelf. Als je interesse hebt, mag je de replacement procedure toepassen voor mijn ticket. Feestelijke taferelen in Zonhoven. Yes, we zouden naar onze dolomieten kunnen en weer kunnen proeven van de prachtige Maratona. Bedankt mannen van Squadra Lovania, Bedankt Stijn. Bedankt Stino!

Woensdag kwamen we na een vlotte, vroege autovlucht aan in La Villa. Home sweet home, dat was wat we voelden. Gezellig hotel met speeltuin, wonderbaarlijke views en een mooi fietsevent. De dagen vlogen voorbij. We amuseerden ons! Er werd wel een beetje gefietst, maar minimaal. Donderdag enkel de campolongo,eens luisteren naar het vermoeide lichaam kan geen kwaad enkele dagen voor een bergmarathon. Campolongo, Pordoi (leuk gesprek met Stino & Cunego aan de voet) en Falzarego op vrijdag om de goeie (klimmers?)benen terug te vinden. Wat losrijden op de Campolongo op zaterdag.

Een Maratona met 9000 deelnemers is inderdaad een massa event. Met alle voordelen en nadelen. Je startplaats heeft wellicht invloed op het wedstrijdverloop en mogelijk ook op je eindtijd. Toch is het meerdere keren bewezen dat je vanuit de achterste gelederen een zeer mooie tijd kan rijden, zelfs een tijd net buiten de top 100. Cunego, de broer van Stino, slaagde hierin en gaf aan dat zijn betere startplaats in 2011 slechts een klein voordeel heeft opgeleverd.

Hiermee wordt het gevoel dat bij mezelf heerst (en waarschijnlijk ook aanwezig is bij vele andere deelnemers) , herleid tot de essentie. Ieder zijn plaats op deze wereld. Wat je op de eerste klim of in de 1^se wedstrijdhelft zou verliezen, win je terug in de 2^de wedstrijdhelft. Ik denk er zelfs aan om bij een volgende deelname te bewijzen dat een PR kan in dit type wedstrijd, ook als je als laatste van start gaat.

Voor toppers is dit natuurlijk een hele andere zaak. De mannen van het Grinta! Team reden naar mooie top 25 plaatsen vanuit het 2^de startvak. Bart Dury reed zelfs de 5^de netto tijd. Die hadden echt recht op een startplek in het eerste vak! Via Frederik Baekelandt hadden we laten weten dat Katleen wel een handje zou willen toesteken bij een bevoorrading. De joviale bende ging graag in op die suggestie.

Enige minpunt van deze geste was dat ik niet vanuit mijn hotel kon starten en samen met Katleen en de kids voor 5u in Corvara moest zijn. Alles wordt nadien afgesloten voor het verkeer en de passages op een later tijdstip zouden probelemen opleveren voor een tijdige fourage. Voordeel was dat hierdoor alles georganiseerd was voor Katleen haar dagje Corvara en dat ik ook lekker relax en ruim op tijd was met mijn voorbereidingen.

De voordelen van zo’n massa event zijn de organisatie, de omgeving en de beleving. Om er maar één te noemen: heel het parcour is verkeersvrij. In eerdere Maratona verslagen ging ik hier al wat dieper op in. Die Italiaanse Gran Fondo beleving is helemaal mijn ding!

De voldoening was voor, tijdens en na de rit enorm. De afdaling van de Giau was... tja, eigenlijk kan ik et niet met woorden omschrijven. De profs deden de beklimming tijdens de Giro en de homages aan het nummer 108 waren zeer talrijk.

In 2012 ben ik zeker terug van de partij, als we een ticket weten te bemachtigen. Ik weet het zeer kort en niet echt krachtig relaas is van de wedstrijdfeiten, maar Maratona moet je ervaren. Anderzijds is dit ook het voordeel van een amateutfietser en amateur schrijver. Op het gevoel, niets moet, alles mag. En vermits bij het grote Belgische cyclopubliek Marmotte veel bekender is dan de Maratona nog deze quote van de sterke debutant Gets: “Alles klopt wat je er had over verteld, prachtig, hierbij verbleekt de Marmotte!”

Hier volgt  wel een overzicht van mijn rit en ter vergelijking de tijden uit het verleden. Niets bijzonder voor sommige getalenteerde klimgeiten onder ons. Wel enorm motiverend voor mezelf.

En om op de vraag van enkele fietsvrienden te antwoorden, neen ik zit niet aan mijn plafond, ja ik kan zeker nog beter. 

• 2007: http://arnito.skynetblogs.be/archive/2007/07/03/maratona-...
• 2008: http://arnito.skynetblogs.be/archive/2008/07/02/maratona-...
• 2009: http://arnito.skynetblogs.be/archive/2009/07/08/maratona-...

Moe maar voldaan genoten we van de après in Corvara en keken we reikhalsend uit naar ons toetje. La Grand Fondo Pinarello in Treviso. Verslag volgt.

Foto’s: https://picasaweb.google.com/108067033133335266683/Italia...#

Italia 5-18 jul. 2011, fiets

Het zijn zotten, die Marmotten

 
Ongeveer 8.400 deelnemers hadden een startticket kunnen bemachtigen voor de 2011 versie. In 2010 was er voor het eerst een deelnemerslimiet. In tegenstelling tot alle andere voorafgaande edities was Marmotte al enkele maanden voor aanvang “uitverkocht”. Geen daginschrijving meer mogelijk en vele ambitieuse Marmotters zagen hun ultieme doel van de 2010 kalender verdwijnen. Een sneeuwbaleffect kondigde zich aan voor de 2011 inschrijvingen. Er gingen slechts enkele dagen overheen. Half december konden we al de melding “inscription La Marmotte complet” terugvinden op de webstek van Sportcommunication.
Gelukkig had ikzelf alert gereageerd en een ticket kunnen bemachtigen samen met 7000 anderen. Samen met enkele extra inschrijvingen en de deelnemers van het Prestigio 2011 klassement groeide de groep starters aan tot 8.400 starters.

Al deze deelnemers hebben enkele dingen gemeen. De passie voor de fiets, de nood aan een stevige uitdaging en de zin voor avontuur vind je bij elkeen van deze fietsgekke bende terug. Kaliber is wat hen onderscheid. Problemen met biodiversiteit beperken zich tot het geslacht. Vrouwen zijn hier duidelijk in de minderheid.
Michel Snel, Bart Dury, Bert Dekker, Edith Vanden Brande... In het 1ste startvak zie je de toppers klaarstaan, atleten die bij menige profs een angstgevoel zouden opwekken in deze zeer specifieke bergdiscipline. Het zijn onze cyclohelden.

Vanaf het 2de startvak wordt alles door elkaar gegooid. Scherpe duvels die zichzelf willen overtreffen confronteren de (misschien overdreven) bourgondisch ingestelde deelnemer een eerste keer met de wetten van de zwaartekracht en de effecten die te wijten zijn aan training of het gebrek eraan. Uitrijden is voor vele al een overwinning waard. Een zilveren of gouden tijd, een persoonlijk record of de besttijd van een vriend/vijand. Allemaal hebben ze wel een objectief. Meest gehoord zijn de woorden genieten en veilig. Hiermee komen we terug uit bij de essentie van een event als Marmotte.


Ik en La Marmotte

Tot voor 2010 was er geen sprake van La Marmotte op mijn Gran Fondo Palmares. Hoofdreden hiervan was La Maratona Dles Dolomites. De Italiaanse tegenhanger van deze Franse cyclo, die tot dan steeds tijdens hetzelfde weekend plaatsvond. 3 opeenvolgende keer geloot voor La Maratona en dus absoluut geen behoefte om een deelname aan La Marmotte in overweging te nemen. In 2010 geen Maratona ticket. Een poging om na die vele mooie uitdagingen de Marmotte dan toch eindelijk op mijn palmares te krijgen was een feit.

Laten we kort zijn over die deelname. Het werd toen een intens en vooral confronterend verlengd weekend. Verblijf boven op de top, wat last van de hoogte, samen met de kids, Katleen, Michael en Elke, beperkte conditie na 2de kleine en verhuis, zeer warme dag, al dood na Glandon, lijdensweg op télegraphe, Galibier & Alpe d’Huez, ontgoocheld met 9u15 (8u44 zonder afdaling Glandon), een gevoel van nooit meer! Heeft dit nog iets met de basiswaarde genieten te maken?

Maar al even snel kwam de drang naar de ultieme revanche boven. Ik wou dat klote Marmotte gevoel van me afgooien en aantonen dat het een complete off-day was. Ik schreef me in en stelde als realistisch doel goud of -8u13 (zonder afdaling Glandon).

De voorbereiding van La Marmotte starte eigenlijk al op 4 juli 2010. We kwamen tot een aantal do’s and don’ts. De do’s richte zich vooral op het trainingsgedeelte. Gericht en voldoende trainen. De dont’s waren vooral elementen die factor rust en gewicht moesten onder controle houden.

Tijdens de snellere cyclo’s in het naseizoen 2011 (o.a. Charly Gaul & Picardië) was er al progressie zichtbaar. Dit vooral onder stimulans van de potige fietsbende van “Het Heuvens Kliekske Zonhoven”. Op woensdag staan er ritjes van +/- 75km op het programma, zondagvoormiddag +/- 110km. Telkens een haalt de A-bende een gemiddelde rond of boven de 34km/h. Partners in Crime. Ze hielden me ook tijdens de winter op de fiets. De weg, MTB en gericht trainen op de rollen. Een echte rustpauze was er niet. De behoefte om zo een pauze in te lassen ook niet. De liefde voor de fiets nam alleen maar toe.

Het volume werd in het voorjaar opgedreven en langs enkele tussendoelen (oa GF Paolo Bettini, Alpentour MTB) pitste ik 25 minuten van mijn PB in 3 ballons. Na 3 ballons werd er nog wel getraind, maar met verstand. Het slechte weer zorgde voor meerdere Tacx sessies. Een echte ultieme duurtraining kwam er niet meer. Enkele intensieve prestaties in een plaatselijke WT wedstrijd en de 24u van Zolder zorgden voor een extra mentale boost. Training technisch niet ideaal, maar allessinds beter dan niets.

2010 was dus een echte helletocht. Deze gevoelens kwamen weer boven tijdens wat een laatste ultieme Ardennentraining voor Marmotte moest worden. Na 3u stond ik compleet reddeloos en uitgedroogd aan de wagen. Nu was ik zeker. Mindere vorm en hitte vormden een dodelijk mix in 2010.
Op woensdag vertrok ik samen met Bolle naar de Alpen. Clubmakker Gino wachtte ons op in onze gezellige chalet aan de voet van La Berarde. Hij was idealerwijs al op zaterdag toegekomen. De pasta smaakte en we zaten in de laatste rechte lijn richting zaterdag.

Donderdag gingen we lekker losrijden. “Den Alp” op. Alpe d’Huez voor niet ingewijde. Het sluitstuk op zaterdag, een 1000-tal hoogtemeters over 14km en 21 haarspelbochten. Zal wel lekker lopen als je getraind bent voor een rit met 4 cols. Niet dus. Ik vond mijn pedaalritme niet, mijn ademhaling stokte, mijn maats rijden van me weg. Ik probeer kalm te blijven, maar het gevoel is echt niet goed. De doemscenario’s duiken weer op. Boven op de Alpe kwam ik bij tijdens de lunch met mijn 2 comagnons op het terras van ons appartement van 2010. Er kwam nog hoofdpijn bij ook. De hoogte. Inschrijven ging redelijk vlot. Afdalen en nog wat klimmen richting camping. We namen nog de wagen en trokken richting Glandon. Handig als verkenning, maar vooral te doen om de fles dorstlesser die we op de top gingen verbergen. Uitdroging tegengaan en extra balast voorkomen.

Vrijdag een gelijklopend scenario. Al liep ons losrijritje gewoon tot Bourg d’Oissans en terug. Daar nuttigden we een pasta en zagen we ons maten van cyclobenelux.com en de geschaafde Bob. Ondertussen was Stefan ons op donderdagnacht komen vergezellen. De chaletsfeer, die al meer dan prima was, kreeg nog een extra boost. Ik rij met Bolle naar Lautaret om daar ook nog wat gepersonalisseerde voorraad te verbergen. Vrijdagavond tijdens het avondmaal werd er weer teruggekeken en gespeculeerd. Ik moest en zou goud halen! De cijfers waren duidelijk. Er moest op zijn minst 35 minuten van mijn 2010 tijd. Geen excuses, geen woorden, maar daden.

Zaterdagochtend 5u. Douchen om het nachtzweet weg te spoelen. De gekende onrust, de gekende bedenkingen. Het ontbijt blijft beperkt tot wat muesli. We rijden met de wagen tot aan de voet van Alpe d’Huez. Daar treffen we de laatste voorbereidingen. Het is fris, het is zelfs koud. 7°C. Wat doen we aan? wat laten we in de wagen? We kijken naar de vele renners die van de koude Alp richting startvak rijden. Ik speel tijdens mijn laatste sanitaire stop mijn magnesiumstick kwijt, maar zal hem gelukkig nooit missen.
Het startvak, de feer al even kil als de omgevingstemperatuur. Ik neem plaats naast Stefan, die de verplaatsing met de fiets heeft gemaakt (of wat had je gedacht?). Pieter doet nog even zijn ambitieuse plannen uit de doeken. Een man met een plan. Iets na 7 wordt de meute op gang getrokken. Emotieloos. Niet in verhouding met wat ons te wachten staat. Ik raad de organistie wederom aan om eens een kijkje te gaan nemen bij de start van La Maratona en de Otztaler. Daar staat het kippenvel constant op men armen, daar voel je de beleving vanop het moment dat je het startvak nadert. Vanochtend voel ik niets.

Start
Het peleton trekt zich op gang. De gekende vlakke aanloop. Zonder de hartslag te hoog te laten oplopen kan ik in het wiel van Stefan opschuiven. Aan het stuwmeer van Allemond volgt een 1ste klimprikkel. Een plaspauze en 2 haarspelbochten verder volgt een laatste tempostuk tot de echte klim richting top van de Glandon. Over een afstand van ongeveer 25km klim je 1.100 meter tot op een hoogte van 1924 meter. Hier voel je wat je vandaag te wachten staat. Ik voel dat het al pakken beter is dan donderdag. Ik voel dat ik kan trappen, wat ik had gepland om te trappen. 39x28, de triple op de steilere stukken na de korte afdaling. Er is sprake van een klimritme en een bepaalde gemoedsrust. Ik behoud reserve. Stefan rijdt in mijn buurt. De kou wordt weggeprikt door de eerste zonnestralen en de warmteffecten van het klimvermogen. Er is zelfs plaats om te genieten van het unieke berglandschap tijdens de laatste kilometers die iets minder steil zijn.

Top Glandon, 1u56, rg. 1589 – cat. 578
De afdaling van de Glandon is geneutraliseerd. Dus eens over de mat op de top, stopt de chrono. Beneden wordt de tijd terug op gang gebracht wanneer je opnieuw over de mat rijdt. Dit laat je toe om rustig gebruik te maken van bevoorrading en vooral rustig en veilig af te dalen. Veilig in het wiel van mijn ploegmakker. De tocht is lang en zwaar, de gids ervaren. Beneden zou er zich nu een groep moeten vormen, maar dat is niet echt het geval. De wind werkt wat mee, maar niemand heeft echt zin om er werk van te maken. Niet naar de zin van Stefan, die er een extra impuls aan geeft. Ik spaar de benen. Bang voor wat komen gaat. Bang voor een herhaling van mijn 2010 scenario. Aan de voet van de Télégraphe nemen we de tijd voor een plaspauze. Tijdens de beklimming voel ik de 1ste maal een verschil met 2010. 12km, 840 hm. Ik klim, heb het af en toe lastig, maar kan de schade beperken. Tijdens de laatste kilometers loop ik opnieuw in op Stefan en daal ik dadelijk af naar Valoire.

Valoire, 4u17, Rg. 1379 Cat. 506
Net buiten Valoire loopt het dadelijk omhoog. Nog niet de echte Galibier, maar de aanloop richting Plan Lachat. Het is alsof ik hier al zo vaak ben geweest. En eigenlijk is het ook zo. De Galibier en Alpe d’Huez waren vaak mijn trainingsklims tijdens mijn rollensessies op de Tacx DVD trainer. Toegegeven. Op de tacx verminderde ik de weerstand vaak met 25% en laat het nu net die 25% zijn die me echt pijn doen. Gelukkig hebben we een bevoorrading een 3-tal kilometer buiten Valoir waar we even halt kunnen houden en de bidons kunnen bijvullen. Stefan geeft aan dat het bij hem niet super loopt. Kwestie van perceptie. Bij mij loopt het ook niet super, maar wat is slecht? We heisen ons terug op ons ros en gaan het gevecht met de Galibier opnieuw aan. Het loopt bij mezelf. Lekker op die 39, velen die het moeilijk krijgen, moeilijker als ikzelf. We komen al snel (relatief natuurlijk) aan de plaats waar de klim echt start. Plan Lachat. Geen cola, maar een portie gel en mezelf even oppeppen voor het echte werk. Ik start eraan en schakel terug naar de 30. Ik hou wel 2 extra kroontjes over. Ik kijk naar beneden, maar zie Stefan niet. Ieder zijn eigen ritme. Normaal op tijdens een alpencol. Nu volgen de 9 zwaarste klimkilometers. Niet mijn stuk, maar toch, velen voor mij hebben het echt moelijk. Ik haal in en blijf in mijn ritme of onderneem toch pogingen daartoe. Tom zorgt nog voor een extra boost wanneer hij me meegeeft dat ik op schema zit voor Goud.

Gold, always believe in yourself, your indestructible, your are Gold. Het liedje zit in mijn kop en gaat er niet meer uit. Hels zijn de laatste 2 kilometers van de Galibier. We mogen niet door de tunel en moeten over de top. Nog even lachen voor de foto en yes, de top. We zitten op 2.645m en hebben vanuit Valoire net 1130hm overwonnen. Maar we kijken vooruit, naar wat komen gaat. Een afdaling en de laatste col.
Even jasje aan en nog een gelletje. De eerste bochten zijn scherp, er is best wel wat verkeer, we doseren en zijn voorzichtig. Aan de Lautaret vul ik mijn bussen opnieuw bij. Nu volgt de afdaling over de drukke baan vanuit Briançon naar Bourg d’Oissans. Enkele slecht verlichte tunels en enkele langere knikjes doorbreken het gesuis van de strakke tegenwind. Voor ik het besef zijn we op het lange rechte stuk richting Alpe. Ik rij nu wel kop, maar niet te gek en niet te lang. De benen voelen gesloopt aan. Ik kijk uit naar een cola stop aan de voet van de Alpe. Die is er niet.

Pied de l’Alpe, 07:07:19, Rg.1235 Cat. 471
Bon. We rapen onze laatste reserves bijeen, draaien de Alpe op en proberen een antwoord te vinden op de vele vragen die door mijn hoofd gaan. Een 1ste antwoord volgt na een blik op de klok. 7u10 onderweg. Trek daar een half uur af voor de afdaling van Glandon en ik heb een marge van 1u35 om binnen mijn goudgrens de meet te overschrijden. De Alpe is een zware klim. Soms gaat het goed, maar meestal heb ik het zwaar. Ik deel de klim op. Het 1ste stuk tot in La Garde zit erop. De bekertjes water gebruik ik om mijn hoofd af te koelen. Drank heb ik nog genoeg. We tellen af. Bocht per bocht. Afzien, trappen, drinken, aftellen. 1 beeld voor ogen. De meet en een gouden eindtijd op de chrono. Huez, bocht 6. Wat rest wordt korter, maar het voelt zwaarder als voordien. Ik passeer de plaatsen waar ik verleden jaar te voet stond. Nu bijt ik, heb ik meer over, ben ik beter! We zien de top, de wind maakt het nog zwaar. In bocht 1 is er plaats voor lichte euforie. Het is zo goed als binnen. Ik denk aan mijn trouwe fans. Ze bleven thuis, maar ze zijn al heel de rit bij mij. Dit deden we samen. De laatste 2 kilometers vlieg je. Nog even oppassen aan het ronde punt. De meet. 8u28 op de officiële klok. Een snelle berekening maakt duidelijk dat ik zeker goud heb. Missie geslaagd. De felicitaties van Gino doen deugd. Ik moet toch even bekomen. Het vergt toch wat van een mens, zo ne Marmotte. Gevoelens van “het is goed geweest” slaan al snel om in “dit kan beter”. De 2012 plannen liggen al klaar en wachten op de goedkeuring van de technische commissie.

We maken tijd voor een terrasje, maar bij de afdaling wordt pas duidelijk hoeveel Marmotte helden er zijn. Het is innemend. Elk op zijn niveau. Elk zijn moment van heroiek. Elk zijn verhaal. Dat is Marmotte.

Mijn compagnons

Zoals eerder vermeld was ook Bolle weer van de partij. Van een ideale voorbereiding was geen sprake. Tijdens 3 ballons dreef hij nog op zijn Ventoux wolk. Nu zou hij het moeten hebben van zijn klimtalent. Hij bewees ook nog is een keer dat je materiaal echt op punt moet staan voor zo’n onderneming. In de aanloop waren er een 4-tal bandenwissel (binnen & buiten) en een gedeukte velg. Spijtig genoeg stak ook een verkoudheid de kop op. Twijfel alom dus. Toch slaagde hij erin om zijn Marmotte PR scherper te stellen. Als toetje op zijn pechverhaal. Zijn eindtijd zonder Glandon was 8u36. De laatste kilometer stond hij ook nog tevoet met een gebroken ketting.

Mr. Franco was ook van de partij. Wie zijn palmares op wielertoerist bekijkt, zal beseffen dat dit gene gewone is. Dit jaar heeft hij, samen met enkele andere Zonhovense kleppers, Tour de Mont Blanc (340km & 8000 hm) op het programma staan. Verdere omschrijving van dit fenomeen vallen niet te omvatten in woorden, je moet het beleven. Want beleving, dat staat voor hem centraal. De afgelopen jaren behaalde hij reeds 2 gouden tijden, hij was dus relax. Omstandigheden maakte dat hij pas donderdagnacht ter plekke was. Vrijdag maakte hij een ritje van 100 km met 2 cols en vrijdagavond genoot hij op gepaste wijze na. In het gezelschap van zijn fietsmaten, genaamd Leffe & Cognac. Zaterdag was er niets aan zijn humeur en zijn vorm te merken. Hij begeleide me tot aan de bevoorrading in Valoir en werd dan overmand door de hoogte. Ondanks de helletocht die volgde, behaalde hij wederom een gouden tijd van 8u07 zonder Glandon.

Last, but certainly not least, Gino. 6u51 zonder Glandon, plaats 220. Ook voor hem wederom een PB en een topper (in wording). Zowel op de fiets als naast de fiets. Ideale gastheer in onze chalet. Relaxe sfeer alom aanwezig en altijd klaar met een humoristische kwinkslag. Hij kwam reeds aan op zaterdag en kon dus optimaal genieten van de bergen en de acclimatisatie.

Zoals je kon lezen, is Marmotte eigenlijk puur genieten. De afwezigen hadden dus ongelijk ;)

Nadat ik al die andere 3 Ballons verslagen de revue zag passeren, was mijn verslag ook al grotendeels af. Maar hoe meer van die verslagen ik las, hoe minder drang ik voelde om het te finaliseren en te posten.

To be creative you need to create a buffer in time and space. That’s what we did and here’s the result.

Gezelschap/besttijd/ambitie:

·         Thomas: 7u02, -7u

·         Wouter: 7u32, -7u15; Check his story: http://www.wielertoerist.be/wouter/verhalen/3Ballons%3A+v...

·         Bolle: 9u52, -8u30

Naast Michael is Bolle mijn vaste partner in cyclo crime. Hij werd in 2010 verplicht omgetoverd tot soigneur omwille van een duimbreuk. In 2011 krijgt hij de kans om te tonen dat hij ook een degelijk niveau kan halen in het zwaardere klimwerk. 2008 werd voor hem een opgave in Champagney, in 2009 kwam hij na ongeveer 9u52 compleet leeg over de streep. Een prestatie waarmee een intrinsiek getalenteerde klimmer zich niet mag verzoenen.

·         Arne: 8u17, -8u17

·         Bruno: 7u47, -7u47

·         Koen: debuut, senior uitrijden

·         Stasse: debuut, senior uitrijden

·         Abs: 5u04, -5u04

Om het geheel wat te kaderen, krijg je hiervoor al een korte voorgeschiedenis mee. Daaruit kan je concluderen dat de passie voor de fiets, het avontuur en zeker voor 3 ballons aanwezig zijn. Ik ben ook niet beschaamd dat ik ondanks mijn middelmatig niveau ook competitief ben ingesteld. Vooral ten opzichte van mezelf. Gran Fondo’s of, zoals onze Franse burgers het plegen te noemen, cyclosportieven zijn dan ook mijn passie. Een gevecht tegen jezelf met de klok als scheidsrechter. Elk jaar hetzelfde traject. Elk jaar evenveel hoogtemeters. Enkel de weersomstandigheden gelden als in acht te nemen variabele.

 Over de 5 jaren heen was er wel sprake van enige progressie op gebied van 3B resultaten. Ik evolueerde van 9u42 naar een tijd van 8u17. Objectief kan je stellen dat ik hiermee tot de zeer ruime middenmoot behoor. Werkkracht is steeds de sleutel tot resultaat geweest. Het (klim)talent is, in vergelijking met vele renners in mijn omgeving, eerder beperkt. Maar de beleving en het plezier dat ik uit de trainingsarbeid haal is des te groter.

Vrijdag 10 juni, niet te geloven, het is weer zover. Trois Ballons weekend. Een traditie ondertussen. Al snel werd deze cyclo tijdens de winterperiode opnieuw uitgepikt als één van mijn fietsdoelen. Opnieuw gingen we voor een PB, een tijd onder de 8u17.

Het was een woelige en korte nacht omwille van vele redenen. Het voelde als een opluchting wanneer ik om 6u30 (vermoeid) achter het stuur zat richting Meerbeek om mijn 2 reisgezellen op te pikken. Dit jaar was Bolle opnieuw van de partij. Koen was onze 2^de passagier, zijn doop wat het cyclogebeuren betreft. Tijdens de vlotte heenreis werden er opnieuw uitgebreid herrineringen opgehaald. Mijmeren, verhalen die straffer worden met de jaren. Alleen al voor dit gedeelte kijk je uit naar zo’n weekendje. Vooral de altijd terugkerende reactie na mijn 1^ste senior deelname. De senior versie en vooral de planche hadden met tot deshydratie en uitputting gedreven. Gezond verstand was ver te zoeken. Op de terugweg proesten Bolle en ik het uit toen ik opperde om het jaar nadien terug te komen voor de master versie. Ondertussen zijn we aan de 5^de master versie toe. Het kan verkeren.

Voor we het wisten zaten we in “Les Vosges”. Het oorspronkelijk plan om dadelijk naar ons hotel in Belfort te rijden werd gewijzigd. Grand Ballon werd onze eeste tussenstop. We volgden het 3B parcour vanaf Route des Américaines. Ondanks de reeds eerder opgebouwde parcourkennis was het een zeer leerrijke onderneming. Op de Grand Ballon zochten we een plekje om een fles dorstlesser en wat extra gel opzij te leggen. Dit zou ons bagage besparen, maar vooral de mogelijkheid geven om ons lichaam te voorzien van wat het gewoon is. Niet onbelangrijk tijdens zo een lange en intensieve inspanning. We volgden de route tot Ballon d’Alsace. Dit werd niet alleen vandaag, maar ook morgen, onze 2^de tussenstop. Spijtig genoeg was er rond het midaguur geen enkele deftige eettent te bespeuren en moesten we het uiteindelijk in Belfort met een sla’tje doen. De boterhammen die als 3B ontbijt waren voorzien, moesten er dus al aan geloven. Carbo loading...

Op dat terras in Belfort werd duidelijk dat er dit jaar toch wel meer ambities waren dan de afgelopen jaren. Bolle sprak in eerste instantie over uitrijden met een goed gevoel. Dat werd door mij in de winter omgebogen naar een realistische uitdaging van -8u30 en goud. Nu kwam hij met verwachtingen van -8u op de proppen en een wedstrijdtactiek die bij zijn sportief begeleider van de afgelopen jaren toch wel enige vragen deed rijzen. Zeker als je de geschiedenisboeken en zijn trainingslog erbij neemt. La Ventoux & GF Ardenaise, waar hij op niveau presteerde, hadden hem veel vertrouwen gegeven. Te veel vertrouwen vond ik zelfs. Koen was realistischer. Zijn 1^ste cyclo, de senior proberen uitrijden, ondanks een aanslepende verkoudheid. Ikzelf hield het zoals eerder gezegd bij een PB, -8u17.

In het hotel ontmoetten we Stasse en Abs. Stasse maakt ook zijn cyclodebuut in de senior en wil eindelijk renner worden. Hij meent het en ontdoet zich van de donslaag op zijn benen. Op de parking van het hotel slaan we ook een praatje met de sympathieke Rob & Paul van www.cyclobenelux.com. Samen met wielertoerist.be toppers Thomas en Wouter rijden we richting champagney om onze nummers af te halen. De benen losgooien heet dat dan. Dankzij een voorinschrijving verliep daar alles vlot tot bleek dat mijn oude chip niets meer waard was. Een lange wachtrij als gevolg. De retour richting Belfort deed ik per fiets. Thomas mende de troepen tegen een stevig tempo. Dat inspireerde me. Op een aantal heuveltjes werd er stevig doorgetrokken. Het voelde goed. Dat bevestigde Thomas. Zo’n kleine opmerkingen geven vertrouwen. Bolle zijn vertrouwen was door deze acties even verdwenen. Vermoeidheid speelde hem parten en de benen deden niet wat hij dacht ervan te kunnen verwachten. De ambitieuse doelstellingen werden al even plots bijgesteld. Er was wat mentaal oplapwerk nodig.

Tijdens het avondmaal in Belfort zelfde scenario, er werd gegooid met ambities en tijden. Mijn realistische doelstelling voor een PB werd onder vuur genomen wegens te weinig ambitieus. Aard van het beestje. Ontgoocheling vermijden. Het weer, technische mankementen en vele andere elementen kunnen al snel aan de motivatie gaan wreten tijdens een rit als je hoge verwachtingen hebt. Persoonlijke voldoening blijft het uitgangspunt. We checken nog even het weerbericht en besluiten (wijselijk?) onze regenkledij thuis te laten.

Zaterochtend 5u, ontbijt, lichte stress, veel vraagtekens. Het moment waarom je het niet doet, het cyclowerk. Het moment waarop je jezelf altijd afvraagt waar je mee bezig bent. Om 6u zitten we in de wagen. Om 6u30 staan we in Champagney. Het regent, daarna wordt de regen een stortbui. Alle ambities en voorbereidingen vallen letterlijk en figuurlijk in het water. Ik stuur een SMS naar het thuisfront: “veiligheid boven alles, starten is zeer onzeker.” Er wordt overlegd. Wachten we en rijden we een toerrit als het beter is? Doen we de korte?

Allé, daar halen we toch geen voldoening uit. We hebben hier naar uitgekeken. We hebben ons de hele winterperiode, bij wijze van spreke, afgebeuld om hier in vorm te zijn. We zijn cyclorenners, geen doetjes. We starten en zien wel waar we uitkomen. De méteo was toch niet zo slecht. Het zou er alleen maar beter op worden, hoopten we. Iets vr 7u maken we ons klaar, ik trek mijn Leopard trui aan. Een uitrusting die ik bij aanvang van het seizoen uitkoos als de mijne. Omwille van Fabian & Wouter. Nu is het voor mij veel meer dan zomaar een wielertruitje. Een eerbetoon, 108 presente. Het truitje herrinert me er ook constant aan oog te hebben voor de belangrijke dingen des levens.

Ondertussen is het zo goed als gestopt met regenen. Het is kil. Het is nat. Het voelt anders dan andere jaren. Er verdwijnt een deel van de aanvangsbeleving en dat gat wordt opgevuld door een hoop vraagtekens. We nemen afscheid van de seniors en de toppers en zijn net op tijd in het grote 2de startvak. Jim staat een beetje voor ons.

Het startshot komt zeer snel, te snel. Ik kijk graag nog wat rond, geniet nog graag van het schone materiaal, doe nog graag een praatje. De treinsporen zijn gevaarlijk glad en zorgden voor de 1^ste slachtoffers. Langs de linkerzijde proberen we op te schuiven. We kiezen voor de grote plaat en maken tempo. Een stuk dat op mijn (zwaardere) lijf is geschreven. Een tik op de rug van Jim is genoeg om hem wakker te schudden en de aanzet te geven voor zijn toptijd van 7u28. Het gaat snel, maar het kost me relatief weinig energie. Bolle hield me in zijn vizier. De klim van de Servance verloopt relatief vlot, we kennen dit ambetant lopend klimmetje ondertussen al. Vooral niet nadenken hoeveel hoogtemeters er nog moeten volgen. Step by step. 1st de top halen van deze 1^ste col. We kijken op de klok en zien dat we ondanks het natte wegdek enkele minuten winnen. Die verspelen we dadelijk in de afdaling. Hobbelig en daarbovenop nog nat ook. Safety first! Mijn gezin is belangrijker dan enkele minuten winst in een cyclo. Rijdt er ook nog een wagen voor me in deze gevaarlijke afdaling, een Belg. Wie haalt het in zijn hoofd om zich zo op te dringen? De brede afdaling richting Le Thillot voelt aan als een verademing. Bolle komt plots langs me, hij hield me in zijn vizier. Een goed teken. Net zoals tijdens de 1^ste jaren.

In Le thillot moeten we even wachten en vertrekken we met een grote groep voor de dubbel Col du Ménil (is de naam onwaardig) en Col d’Oderen. Het gaat vlot. Ik geef Bolle wat tips om uit te wind te blijven en zijn ritme te zoeken. Niet forceren. Reserves gebruik je vanaf de Alsace. Dat was het plan. Boven op Col d’Oderen geen water en dadelijk afdalen richting Kruth en Col du Bramont. Bolle neemt in de afdaling de genomen voorsprong terug. Een omgekeerde wereld. Ik ben de daler, hij de klimmer. Ik trek het me niet aan. Ik wil me vooral relax voelen in de afdalingen. Al de rest is bijzaak. Bramont, loopt altijd lekker. Tempoklim. Totaal tegenovergestelde van Route des Américaines. Ik ken mezelf en neem gas terug. Niet forceren, dit ligt me toch niet. Reserves houden voor Route des Crêtes en Le Grand Ballon. Ik voel aan mijn drinkbussen en besef dat ik spaarzaam moet zijn. Een voordeel zijn de lagere temperaturen, je verliest minder vocht en kan langer met 2 grote 750ml bidons.  Eens boven op het stuk richting Le Markstein gaat het vlot. Goed tempo, enkele dappere koprijders, ik recupereer snel.

De klim naar Grand Ballon gaat snel, voelt goed. Raar, want boven blijkt dat ik nog op mijn 52 sta. Halverwege zeg ik tegen Paul Dejongh. Ik zoek samen met Bolle ons bevoorradingszakje op in de bosjes. We nemen even de tijd. Ik weet dat we voorliggen op schema, Bolle wil van geen tijden weten. We zijn elkaar waard. Bolle trekt zich eraan op. Ik vraag me af wie het 1st zal kraken. De klimmer of de anti-klimmer? Na de mooie lange afdaling moeten we langere tijd halt houden aan de voet van de Hundsruck. Weer zo een ongelijkmatige klim met enkele steilere stukken. Zelfde recept, doseren, overleven. Voor we het beseffen zijn we afgedaald en op weg naar Ballon d’Alsace. Het tempo stokt, er wordt gepingeld. Ik spaar me en maan Bolle opnieuw aan slim te rijden. Het verschil maak je bergop.

Voet van de Alsace. Ok Bolle, laat u nu maar gaan. Vanaf hier mag je de gas opendraaien. Hij schudt zijn hoofd, maar heeft een plan. Een strak klimtempo is het gevolg. Hij neemt een honderdtal meter. Ik rij op mijn tempo. 39x28 en 39x24, mijn ideaal klimverzet. Het voelt zwaar, maar niet zo zwaar als andere jaren. Ik heb nog reserve. Iets voor de parking sluit ik opnieuw aan bij Bolle. Hij verschiet. Damn, ik heb hem er niet afgekregen, zie ik door zijn hoofd flitsen! We nemen onze bevoorrading. En halen hiermee normaal de finish. Weer een vlotte afdaling en dan is het zoeken naar een groep. Even bijtrekken, wat inhalers, er groeit iets moois. Het gaat snel. Ter hoogte van de luchthaven worden waaiers gevormd. Tijdens een rustiger moment kijk ik op mijn teller. 46,7 km/h. Concentratie! Ik blijf eraan hangen. Bolle krijgt het moeilijk, vertelt hij me later. Enkele kilometers verder moet hij er af. Uitgerekend op een stuk voor de anti-klimmer. Ik vermoed niets, de focus ligt bij mezelf en het strakke groepstempo.

We komen aan het golvende stuk, het stuk Franse Ardennen, noemde Pieter het mooi. Ik probeer zonder te forceren vooraan te blijven om scheuren te vermijden. Het lukt. Champagney is altijd een opluchting. Nu toch effe tijd om achterom kijken. Is dat Bolle daar achteraan? Ik denk het wel! Fout blijkt achteraf. We stoppen niet en vormen opnieuw een groepje dat wederom enkele andere groepjes opraapt. Een mooi tempo, niet te gek, maar strak. We kijken op de klok. Een tijd onder de 8u17 moet altijd lukken. Een tijd onder de 8u zit er ook nog in.

De voet van de Planche komt snel. This is it, nu moet het gebeuren. Maar eerst een sanitaire stop. Daar gaat ik het nu ook niet van laten afhangen. Ik laat de groep rijden, kijk en zie Bolle niet dadelijk. Zit hij er nu nog bij of niet? Dan had hij bij het passeren toch iets gezegd... Als ik terug de fiets opstap, lijken de renners van mijn eerdere groepje ver weg. Maar na de 1^ste bocht zie ik ze kruipen op het steile stuk. Ik kruip mee, maar gebruik mijn geheime wapen. Den triple. Het helpt. Ik maak een inhaalbeweging op souplesse. Voor ik het besef kan ik een bekertje water aannemen. Enkele slokken en de rest in de nek. Tijd om de supporters te verwittigen dat het tijdschema iets strakker is geworden. SMS’en op zo’n steil stuk is niet evident, maar het lukt. Ik bijt, ik triple. Anderen kijken, ze roepen “jeanette” en denken eigenlijk “dat kon ik hier ook gebruiken”. Laatste bocht. Mijn linkerhand tintelt. Eindelijk, dit is het beeld dat je heel de rit voor je ogen houdt. De grote plaat, versnellen, ontlading, nog wat renners oprapen en finish.

7u52 is het eindverdict, net geen top 300 op 1616 finishers van de lange master versie. Yessss! Doel ruim gehaald en het persoonlijk droomobjectief, de 8u drempel, ook! Koen staat me op te wachten. Nen echte maat. Hij deelt mee in de vreugde, ondanks zijn calvarietocht. Ziekte speelde hem parten en verhinderde hem de Planche op te rijden. Spijtig, maar in 2012 zal hij hier zeker triomferen. Planche is de hemel. Hier vind je alle andere cyclohelden terug, samen met hun heroisce verhalen.

-       Thomas is er ook om me te feliciteren, 7u07, iets minder als verhoopt, maar toch nog altijd ongelooflijk sterk. Jim staat ook te glunderen met een prachttijd van 7u28. Klasse man!

-       En Bolle? Neen, die is nog niet binnen, zegt Koen. Ah bon, dan gaat het zeker niet lang duren, want we reden zeer lang samen. Nadat hij moest afhaken op het snelle tussenstuk, zorgden een spoorweg en een cola in champagney voor een afscheiding van 10 minuten en een 90-tal plaatsen in de rangschikking. Hij komt vlot boven. Alle doemscenario’s van de afgelopen jaren van de netvliezen geveegd. 8u02. Daarmee kan je thuis komen.

-       We sluiten aan bij Stasse (senior in +/- 5u40), Abs (senior in +/- 4u30) en Wouter (7u50). Hij is zwaar ontgoocheld, maar ook steeds super ambitieus. Een eigenschap van toppers.

-       Bier volgt snel, sterke verhalen ook. Sterke verhalen van sterke mannen. Van Stino (PB in iets meer dan 8u) naar Dominic (7u02 en 57^ste plek) naar Bob (tienst in 6u37) naar Bart (2^de op minuut van Snel). Kleppers van wielertoerist.

-       Bruno komt ook bovendrijven met een tijd van 7u41. We reden blijkbaar lang in elkaars buurt. Spijtig, het had nog plezant en nuttig kunnen zijn!

Net voor we terug richting Belfort trekken, slaag ik erin de speakers te halen. Ik heb mijn GSM en autosleutels laten liggen. De allerte zoektocht van vriendelijke Hollanders brengt mijn eigendom terug waar het hoort. Ik ben ze eeuwig dankbaar! In Belfort is het feest. Een muziekfestival met 16 podia. Het is er over de koppen lopen. We genieten na. Een mooi einde van een dan toch nog zeer mooie dag. Zondag na het ontbijt keren we terug naar onze nestjes. Allemaal voldaan. Plannen voor 2012 worden onderweg al gemaakt, de objectieven worden bijgesteld. Trois Ballons, elk jaar goed voor een grote portie (sport-)plezier met vrienden. Wat kan een wt’er nog meer wensen?

Foto’s:

https://picasaweb.google.com/108067033133335266683/TroisB...

• 2006: Een leuke rit in de Vogezen in de aanloop naar de Ventoux. Minimale voorbereiding, te weinig slaap en overweldigd door de cyclobelevenis. Totaal uitgedroogd en uitgeput kwamen we in de senior versie na 5u47min boven op de Planche. Het cyclovirus had me te pakken (link)
• 2007: Bolle was terug van de partij en koos opnieuw voor de senior versie. Dimi en ik gingen voor de 1ste keer voor de masterversie. Een rit met 205KM en 4.300 HM uitrijden was voor ons beiden al een enorme uitdaging. De eindtijd (ondanks 2 lekke banden) van 9u42min was bijzaak voor mezelf. (link)
• 2008: Bolle proberen te helpen om de 205 KM en 4300 HM vol te maken. Spijtig genoeg kwam hij zijn slecht moment niet te boven en was Champagney (15 KM van de finish) bereiken al een hele beproeving. Mijn eindtijd van 10u20 was dan ook niet relevant. Dimi reed ook dit jaar de masterversie uit en verliet ons halverwege om een mooie 9u25 als eindtijd neer te zetten.(link)
• 2009: Dankzij een andere aanpak (Training, work/life balance, gewicht, ambitie, begeleider) maak ik een grote sprong voorwaarts. 8u19 zegt de officiële uitslag. Dit overtreft mijn stoutste verwachtingen. De tijd, het klimgevoel en de recuperatie. Fuck man! Ik voel me niet euforisch, maar wel voldaan. Niet kapot, niet leeg, niet Choco, maar wel mijn turbodiesel kracht, nu ook eens op hellingen.(link)
• 2010: Na een jaar vol extra-sportieve prioriteiten (2^de kindje, huisje bouwen) stonden we met een mindere conditie ad start, 8u17en een nieuw PB was het eindverdict. Geen grootse vooruitgang, laat ons het een status quo noemen. Is er nog progressie mogelijk in 2011? (link)
• 2011:7u52, het verhaal volgt weldra.

-       Het rittenschema: http://www.mtbfestival.at/pdf/profils.pdf

o    1. Etappe Ramsau - Koenigsetappe - 2.6.201 - 73 km /2800 hm

o    2. Etappe Reiteralm / Hochwurzen- 3.6.2011 - 56 km /2400 hm

o    3. Etappe Planai Time Trial - 4.6.2011 - 15 km /1100 hm

o    4. Etappe Hauser Kaibling - 5.6.2011 - 56 km /2000 hm

-       De Teams:

o    Heuvens Kliekske 1: Stefan V & Stefan A

o    Heuvens Kliekske 2: Geert V & Arne V

o    Heuvens Kliekske 3: Gert V & M

-       De foto’s:

o    Arne: https://picasaweb.google.com/108067033133335266683/Alpent...#

-       Het verhaal:

Begin dit jaar werden de groepsnamen van de Zonhovense fietsclub Het Heuvens Kliekske omgetoverd van een tradtioneel alfabetische rangvolgorde naar poetische termen zoals daar zijn “de doortrappers”, “de stoempers”, “de genieters” of “de ladies”. Wel heren, we moeten dringend tijd maken van een extra categorie: “de beulen”.

Als fietser leef je van de sportbeleving, het avontuur, de verhalen in overtreffende trap en de fietsprestaties in zelfovertreffende trap. De vierdaagse MTB wedstrijd Alpentour in Schladming was alles van dit in het meervoud.

Traditioneel worden er tijdens de winter ambitieuse fietsplannen gesmeed. Het leed van het afgelopen seizoen is ver weg, de goesting naar een stevige uitdaging groot en de tijd om hierover na te denken vaak te lang. Stefan V en Stefan A namen na enkele Quo Vadis brainstormsessies het voortouw (en blijkbaar waren ze niet van plan deze positie uit handen te geven). Ze schreven zich in voor de Alpentour.

Na mijn Transalp ervaring in 2010 zag ik het nog wel eens zitten om wat door de bergen te trekken met de MTB. Al gauw was ook Geert gevonden voor het idee om een team te vormen in de adventure klasse. Zoveel gekheid doet snel de ronde, Gert V en Marc D twijfelde dan ook niet lang op de HK delegatie uit te breiden.

Tijdens de wintermaanden werd er door sommige fanatiek en uiterst doelgericht getraind. En het mag gezegd worden: met een resultaat om u tegen te zeggen. Andere teerden op hun klasse en ervaring en wisten perfect wat hun lichaam en geest nodig hadden om er weer te staan. Dan was er nog een team dat er ook stond, maar niet wist wat het kon verwachten. Adventure class, dat was onze plaats!

Na een relatief vlotte verplaatsing verzamelde we in Sporthotel Tauernblick in Schladming. Het inschrijvingsritueel werd op gang getrokken. Het werd dadelijk duidelijk dat er wel een basis was voor een degelijke organisatie (zelfde organisatie als Crocodile Trophy), maar dat de communicatie niet optimaal was. Blij met ons nummer’ke en ons zonnebrilleke! Aan tafel werd met grote honger vooruit gekeken naar wat komen zou. 

Donderdag, rit 1. Dadelijk er boenk op. Koenigsetappe met 73 km en 2800 hm. Lekker relax ontbijten, tijd genoeg met een start om 10u. Toch werd dat gevoel ontnomen door de lichte regenslag. De mannen met ervaring maakte de racepussies (ikke dus) duidelijk dat regenvestjes voor watjes is. MTB’ers laten hun vermogen gedurende enkele uren maximaal tot hun recht komen. Onderkoeling is een teken van zwakte! Wij gezellig vooraan in het 2^de startvak. Voor ons enkele kleppers van de Elite renners zoals Brentjens, Wijnants, Aernouts, De Knecht en een pak andere bekende onbekende. Na het startschot was er een zenuwachtige aanloop tot de voet van de 1^ste klim. Gedurende een dikke 20 km kropen we van +/- 750m naar de Türlwandhütte op 1.700m. Hier kregen we dadelijk een les in nederigheid en teamspirit. Aanvankelijk konden we lekker op overslag klimmen op de midden platteau. Toch gingen al vele vogels vliegen. Ook deze van HK 1 & HK 3. Boven waren we vooral blij dat de kop eraf was en dat er naast de toppers ook nog enkele gewone MTB’ers van de partij waren. Dan volgde een lange vettige afdaling met redelijk wat intervalwerk. In Pichl mochten we dan nog eens een paar donderd meter recht omhoog. Diene kleine platteau was absoluut mijne vriend niet! Geert genoot meer van die souplesse. Als toetje kregen we ook nog eens een technische afdaling langs de skipiste richting Schladming dorp. De voldoening was groot bij de aankomst. 5u02 gezwoegd en gezweet. Beulenwerk voor een racejeanette. De andere HK’ers waren, symphatiek als ze zijn, ons aan het opwachten. HK 1 pronkte met een beker. Met 4u14 wonnen ze in Adventure Master1 klasse. HK 3 deed het ook zeer goed en eidigde 2^de op slechts een dikke minuut van de HK1 toppers. Het bier deed deugd en de sterke verhalen en ervaringen van de andere teams zorgde voor mentale decompressie. 1 ding was duidelijk, voor ons was het adventure, voor HK 1 en HK 2 was er een spannende strijd in de maak.

Vrijdag, Rit 2. We ruilden de HK trui voor onze Leopard trui. Ik ben er dan uiteindelijk ook achter waarvoor de kipeo truimaten staan. Maat 1, 2, 3... wijst op het aantal centimeter dat de zakjes onder je zadel zakken tijdens de inspanning. 56 km en 2400 hm. Ondertussen  was ik er al achter dat die kilometers zeer traag kunnen gaan. Zeker als je op het profiel ziet dat er moet geklommen worden tot op 1.900m en tot op meer dan 2.000 meter langs smalle steile wegen. Niet mijn ding, zo bleek in het verleden en ook vandaag. Kwam er nog is bij dat de benen niet mee wilden. Geert nam me op sleeptouw, spijtig dat hij zijn touw was vergeten. Blij dat ik was als we daar boven in de sneeuw langs dat meer kwamen. Prachtig plaatje, maar van genieten was geen sprake. Het roadbook sprak van een technische en zeer gevaarlijk 1^ste deel van de afdaling. Een understatement. Gedurende kilometers gebruikte ik het zadel als armsteun. Dat was voordien ook al het geval in de laatste kilometers van de rotsige en besneeuwde beklimming richting Giglacher Seen. Het was oppassen geblazen. Zeker met carbonnen zolen. Enkele kilometers verder konden we de fiets terug inzetten als voertuig i.p.v als wandelstok. Zowaar een moment van genot. Geert toonde dat hij snel bijleert en vond zeer vlot de goede lijn in de snelle afdaling. Een laatste knikje zorgde dan toch voor een beter gevoel bij mezelf. Volume en de middenplaat dat zijn de sterktes. Interval, het steilere werk en intensiteit de zwaktes. Ook op de MTB. Als team doken we langs de gekende afdaling richting finish. Damn, deden mijn benen pijn. Zelden zo’n verzuring ervaren. Het tripellen tegen 5 per uur in combinatie met het stapwerk was opnieuw beulenwerk.  Wij reden, euh deden, er 5u09 over. HK 1 ging opnieuw met de beker lopen na 4u09. HK 3 bleef hun op de hielen zitten, maar werd in de laatste afdaling terug geslagen door een ontplofte latex binnenband van Gert. Ze kwamen binnen als 2^de op 4u17 en verloren kostbare tijd in de strijd voor het hoogste schavotje. MTB en materiaal zeer belangrijk. Wederom stof om door te spoelen met de nodige Schladmingers. Er was ook sprake van enige nervositeit en twijfel met een tijdrit op het zaterdagprogramma.

Zaterdag, rit 3, tijdrit.Maar 15 km en 1.100hm. Waar maken we ons druk over? Geert over zijn ontstoken scheenbeen en opspelende maag. HK1 & HK 3 over hun tactiek. Deze rit zou wel eens cruciaal kunnen zijn voor eindsucces. Ook al gaf elk team daar een andere invulling aan.

Er werd om de 15 seconden gestart in omgekeerde volgorde. De UCI waarnemer en de piepende tijdritklok voelde toch even onwennig aan. De vermoeidheid en de kleine mankementen maakten dat we een gezapige start namen. Na een goed lopen shotterweg langs de wildwaterbaan, mochten we in Rohrmoos letterlijk en figuurlijk de wei in. Een familie zorgde dat de MTB’ers door konden en de koeien in de wei bleven. Het liep niet, het was steil en er was veel stront! Hatelijk triplewerk voor mij. Soepel draaien voor Geert en enkele andere echte MTB’ers. Ik vroeg me af waar ik mee bezig was. De benen deden pijn en de weg naar boven was nog zeer lang. Plots moest ik geloven dat er een god bestaat. Met nog 6 kilometer te gaan kregen we een brede shotterbaan voorgeschoteld met percentages die meestal schommelde tussen de 10-15%. Tijd voor de midden platteau. Haleluja! Plots heb ik het gevoel dat ik fiets, ik klim, ik leef, ik wil harder, ik wil vliegen! Geert zijn scheenbeen is iets minder vrolijk geworden van deze mooie schepping. Ik zorg ervoor dat ik in zicht blijf en tel samen met hem af. De laatste sompige 500 steile meters zijn puur genieten. De aankomst op Planai is een prachtig plaatje. De Milka boog de ingang tot de hemel. Een warm onthaal van de andere HK’ers, mijn vrouw & the kids. Al het eerdere beulenwerk is snel vergeten. Geert rijdt het laatste gatje dicht en weer gaan we samen over de finish. 1u31 is onze officiële eindtijd. HK 1 was samen binnen op 1u15. Marc van HK 3 reed op 1u14 over de meet, Gert na 1u16 wat ook de teamtijd was.

Boven heerst een echte après-bike sfeer. Het is pas middag en het zit er al op. De skihut wordt onze place om na te bespreken en de innerlijke mens te versterken. We loeren de toppers van achter het venster uit. Daarna dalen we af. Ik in de eitjes met the kids, de mannen langs en tegen de berg. Gert loopt wat schaafwonden op doe hem de nodige adrenaline zullen bezorgen voor de laatste krachtmeting.

Ik kwam er vandaag achter dat het toch interessanter is om je schoenplaatje vast te zetten. Scheelt een toch een pak PK’s en zorgt voor wat minder kniepijn.

Zondag, rit 4. 56 km en 2000 hm. Laatste rit en ook tijd om afscheid te nemen van ons hotel. Lekker warm aan de start. Armstukken en windstopper zijn overbodig. Aan de start lekker ontspannen. Alhoewel. Het profiel lijkt niet te zijn wat het was, Geert zijn scheenbeen is er niet beter op geworden en het tijdsverschil tussen HK 1 & HK 3 was amper 10 minuten. Een vlotte start maakte dadelijk duidelijk dat zo een dag’ske herstel zijn effect heeft. Hartslag vlot omhoog en goed gevoel in de benen. Het eerste deel was interval, dus Geert loodste mij in een zetel richting het laatste echte werk. Een klim van 14 km en ongeveer 1.200 hm. Het asfaltstuk was aanvankelijk steil en beloofde niet veel goeds. Krampachtig bleef ik de middenplatteau hanteren en herhaalde mijn gebeden van gisteren. En ook vandaag werden ze aanhoord. De weg werd schotter, het steile werd lopend (10-12%) en de stipjes werden renners die ik inhaalde. Man, hiervan heb ik genoten. Geert gaf me een vrijgeleide, waarvoor mijn dank team mate! Het liedje van Empire of the sun, Walking on a dream, speelde continu door mijn hoofd. De beelden van tijdens Wouter zijn begrafenis flitsten voorbij en deden me opnieuw beseffen hoe belangrijk het is om vooral te genieten van het leven! Boven werd ook duidelijk dat Geert veel van onze “concurrenten” achter zich had gehouden. We doken naar beneden en de laatste veneinige knikjes konden ons niet deren. Nog 1 laatste technische afdaling langs het donwhill parcour en samen over de meet. Yes, we did it! 3u38. In totaal goed voor 15u20 MTB plezier op 4 dagen. HK 1 en HK 3 vochten een verbeten strijd uit, maar het was wederom HK 1 die met de bekers ging lopen, met 3u01 en 3u07 als eindtijden. In totaal slechts 16 minuten verschil met eindtijden van 12u40 en 12u56.

Gezellig onder de paraplu wat nakeuvelen en dan gingen we weer elk onze weg. Ik samen met vrouw en kinderen richting Zonhoven, de echte mannen richting Muchen. Naar het schijnt zijn ze ook bezig met een uitgebreid verslag van die uitstap.

Alpentour heeft duidelijk gemaakt dat er nog heel veel leuke fietschallenges zijn, dat pijn fijn met een p is en dat de mannen van HK toffe toppers zijn!

Beelden:

Geen verhaal van de kip en het ei. We planden een paastrip met het gezin naar “ons” Toscane en ja, enkele weken later blijkt er ook nog een Gran Fondo is op een dik uur rijden van onze verblijfplaats. Zie ik wel zitten als intensieve training, dacht ik zo. De details niet echt bekeken, zal wel wat golven, een 140 km en wat hoogtemeters. We zien wel, na mijn RVV voorbereiding kan ik veel aan, hoop ik.

Vrijdagavond een helse rit met veel Duits fileleed en bijbehorende kinderfrustraties als gevolg. We overnachten in Mendrisio en voorkomen ochtenlijk Gothardgekruip. ’s Ochtends overvalt ons het vakantiegevoel. Een lekker Zwitsers/Italiaans ontbijt, de zon, het meer. De kids en de mama zien het helemaal zitten. Enkele uren later genieten we de geneugdes des Toscane. We vullen onze keuken met allerhande streekspecialiteiten en schuiven ’s avonds onze voeten onder de tafel van het plaatselijke resto’tje. Ondertussen zijn het allemaal “vrienden”. Marco, Roberto, Marinella, nono,... Gek zijn ze op onze kinderen. Ons nemen ze erbij. Het bedje en de nachtust doen ons allen deugd.

En dan het moment waarop ik mezelf (en in dit geval we onszelf) steeds afvragen wat me/ons bezielt. Zondag, om 6u gaat de wekker om te ontbijten. Om 7u zit de familie “kleppekes” in de wagen richting Pomarance. 1u15 langs de glooiende, maar vooral bochtige Toscaanse wegen. Was ik niet beter alleen gegaan? Maakt niet uit, we zijn nu toch wakker en erin geslaagd alles bij elkaar te krijgen. Op een 10-tal kilometer van Pomarance, een gedwongen noodstop. Noémie verteert de hellingen in combinatie met snelheidsopdrijvende Italiaanse gatplakkers niet. We hebben weer een les geleerd. Met kids hanteer je op dit parcours een toeristentempo. In Pomarance volgen we enkele pijlen die ons de weg lijken te wijzen naar de inschrijvingen. De wegen van het pitoreske heuveldorpje worden smaller en smaller en smaller en plots te smal. Dit klopt niet. Euh, dit zijn de startvakken. Netjes op de parking, een kwartiertje rondwandelen en dan toch de inschrijvingen en mijn pakket vinden met behulp van mijn beste “Italiaans”. Blijkt achteraf nog dat mijn chip er niet bij is, maar swat, een detail. De Italiaanse Gran Fondo sfeer. Die mannen hebben het. De kleuren, het materiaal, de beleving, de zon... We maken ons klaar. Nog even een sanitair stopje en knal, voorband kapot. Ik vervang rustig mijn band, terwijl iedereen zich verplaatst richting startvak. Aan de auto de laatste voorbereidingen, nieuw reservemateriaal en aanschuiven. Helemaal achteraan, er zijn 1200 deelnemers voor de Turistico, Medio & Gran Fondo. Maakt niet uit, we zijn hier om te trainen en te genieten. Lekker Toscaans zonnetje, het windje verhindert me niet om ook de windstopper uit te trekken. We zijn er klaar voor.

Shit, plots valt het me dan op, iedereen heeft een chip, ik niet. Tja, geen registratie dus. Even melden aan Katleen, we zien wel. Startshot, een paar minuten later bolt ook het achterveld over de startmatten. Na een kleine afzink, volgt er een 1ste helling. Ik maak een lange inhaalbeweging, groet ook nog even de freewheelende Paolo himself en ga voluit om alsnog in een goed groepje te geraken. Het gevoel zit goed, geen rugpijn, kracht in de benen, hartslag die goed omhoog gaat. Maar het blijkt één lang rennerslint te zijn, zonder einde, zonder zicht op de koprenners. Het gaat omhoog en naar beneden. Het valt ook op hoe degelijk de organisatie is. Alles verkeersvrij, veel motards en signalisatie. Dit is mijn speeltuin. Dit is mijn ding.

Tijdens het eerste uur leg ik iets meer dan 34 km af en 500 hm’s. Er vormt zich een groepje van een man of 50 richting relatief vlakke kuststrook. We pikken nog 2 grotere groepen op en vormen een peleton van een 100-tal renners. Het is oppassen geblazen. Valpartijen met de vleet, de carbonnen rossen vliegen rond je oren. Voor je het weet, lig je er zelf bij. Het 2de uur rijden we 36,5 km en een 300-tal hoogtemeters. Ik zit attent mee voorin en draai mee. Maar ik heb het gevoel dat het te traag gaat. Zeker als je weet dat een groot deel van de deelnemers na 96 km bij de passage in Pomarance zullen afslaan richting finish van de Medio Fondo. Zoveel pasiviteit en zo een lekker gevoel in mijn benen. Tijd voor wat heroiek. Ook al is het vol wind tegen, ik onderneem enkele pogingen op de glooiende stukken om weg te geraken of het kaf van het koren te scheiden. Dit in de onwetendheid van wat nog komen gaat. Ik rij een 8-tal kilometer voor het peleton uit en zie slechts enkelingen voor mij uit rijden, dewelke ik ook kan oprapen. Ze pikken niet aan, ik blijf alleen. En dan begint de GF pas echt, een nijdige helling van een paar 100 meter tegen 18%. Als een pletwals komt het peleton over me heen, hierop waren ze aan het wachten. Ik kan op de uitloper terug aanpikken bij een groepje gevormd met de betere klimmers. De hellingen volgen nu snel, ik krijg het moeilijk om deze goeie klimmers te volgen. Ik bijt door tot aan de splitsing in Pomarance en twijfel. Ik zie een groot deel van de renners finishen op de Medio. Mijn tijd op deze Medio Fondo had me +/- 180ste plaats op de 628 finishers opgeleverd met een gemiddelde van 34,4 km/h over 96 km en 1200 hm’s.

Niks van. Gran Fondo is mijn ding. Medio is voor watjes. We bijten door, ook al is de tank al redelijk leeg! Ik stop bij Katleen voor wat drank en peptalk, 2 minuutjes later rij ik door. Eigenlijk was deze stop overbodig, want verderop staan ze al voor een 3de keer met water en nu ook met echte bevoorradingszakjes. Je hoeft zelfs nooit te stoppen. Maar ik deed het wel, al was het al maar om even de kids en Katleen te kunnen groeten. En nu rij alleen, mijn groepje is ver weg, ik zie alleen maar enkelingen. Damn, wat nu? Ik haal tijdens de volgende klim wel wat volk in, maar geen interessant groepje te bespeuren. Niet voor mij, niet achter mij. We rijden en we klimmen en we klimmen nog meer, ik voel de inspanningen van de snelle 1ste wedstrijdhelft. Dat was een ander type parcour. Nu moeten we echt klimmen, dit is een wedstrijd tegen mezelf. 1u49 rij ik solo over een 50-tal km en 1150 hoogtemeters. Vooral het pittige klimparcour en het gebrek aan een goed groepje doet het tempo serieus afnemen. Wat een contrast. Blij en voldaan rijden we na 4u49 en avg moving speed van 30,3 na 147 km en 2.400 hm’s over de streep. Katleen en de Kids staan me vol ongeduld op te wachten. Ze hadden zich ook miskeken op het gemiddelde in het 1ste wedstrijddeel. Samen kunnen we de organisatie ervan overtuigen om me ook zonder chip in de rangschikking op te nemen. 124ste van de 194 finishers op de Gran Fondo. Valt op zich dan weer wat tegen. De mederenners van voor mijn drankstop bij Katleen zitten allemaal mooi in de top 100. Trek daar dan ook nog enkele minuten van de starttijd af en... Als en dan tellen niet mee. Het is wat het was. Een mooie Gran Fondo organisatie, een stevige en intensieve heuveltraining en een bevestiging van een aardig vormpeil voor deze belgische wielertoerist. De Italiaanse Gran Fondo sfeer, daar kan niets tegenop. Gisteren hunkerde ik naar de vertrouwde GF Colnago in het Franse St.Tropez en mijn cyclomaatje Michael, vandaag besef ik dat je ook als bescheiden GF liefhebber echt aan je trekken komt in Italië. Alles erop en eraan. Als er nu niet die zware verplaatsingen waren, zou ik hier veel vaker aan de start verschijnen.

Conclusie: Er is nog ruimte voor progressie richting klimcyclo’s. Mei wordt dan ook cruciaal richting hoofddoelen van de 1ste seizoenshelft:
 13 juni: 3 ballons, -8u15
- 2 juli: La Marmotte, goud
- 10 juli: Maratona Dles Dolomites, – 6u37

Details:
- Garmin: http://connect.garmin.com/activity/80009541
- Pic’s:
o https://picasaweb.google.com/108067033133335266683/170420...
o https://picasaweb.google.com/playfull.it/20110417GFPaoloB...#

- Details tijden:

Symptomatisch, zou Filip Joos zeggen. Mijn vorige blogpost dateert van begin februari na onze Tenerife trip. Er is voldoende fietsstof om over te schrijven, maar de rustige schrijfmomenten zijn te zeldzaam om er ook zelf plezier aan te beleven. Familie, job, actief sporten en dan ook nog de juiste prioriteiten stellen. Veel bla, bla, bla om duidelijk te maken dat er nog is een blogpostje volgt.

Sinds Tenerife hebben we fietsmatig dus zeker niet stilgezeten. In functie van de 260 km versie van de Ronde van Vlaanderen dreven we de duurritten in het weekend op tot 200 km met Amstel Gold en Nederlands Limburg als decor. Zondag waren er de kortere, maar iets snellere clubritten met het Heuvens Kliekse. Ook op woensdag komt deze bende bij elkaar. Er wordt steeds een pittig tempo gereden, wat voor een echt trainingseffect zorgt. Zeker als je de kopbeurten en de o zo leuke finales in acht neemt. Daarnaast zijn er traditiegetrouw de avondtrainingen op het circuit van Zolder. Genoeg zoets om de fietshonger te stillen, ook tijdens de eindfase van een stevige winter.

RVV was onvoldoende als doel op zich. Ik wou nog een tussendoel. Dus als je dan nen “oude” fietsmaat hebt die 20 kg lichter weegt en het intrinsieke atletische vermogen heeft om mij (en vele andere) belachelijk te maken op vele parcoursen. Zowel op Grand Fondo’s met kortere explosieve hellingen als in de bergen. Dan heb ik al een extra doel tijdens de cylo’s. Als die zelfde “Bolleaan” dan nog besluit op fietsstage te gaan in Zuid-Spanje, organiseer ik met beperkte middelen zelf een stage in Zonhoven. Meer dan 800km tijdens een barre maart 10-daagse in combinatie met alle eerder vernoemde verplichten. Waar een wil is, is een weg en waar een weg is,kan je fietsen.  

Resultaat 2011 (2010/2009):

·         Januari 668km (326km/740km)

·         Februari 1167km (745km/902km)

·         Maart 1803km (777km/864km)

Enkel een paar ziektedagen zonder vaste voeding net inde week van de waarheid, strooide nog een laatse haar in de RVV boter. Vrijdag kon ik terug voor de 1^ste maal eten, vrijdagavond zaten we in Brugge. Zaterdag genoten Bolle en ikzelf van een stralende lentedag. Het werd een toertochtje om de vingers van af te likken. Achten zorgde voor een soigneurservice om van te dromen. Nog nooit was Flandrien zijn zo leuk. 260 km, het was een makkie J.

Buiten enkele memorabele clubritten (bv. Heks de Zondag na RVV), was er in de aanloop naar de paasvakantie in Toscane vooral tijd voor fietsrust en herstelmomenten. Dit maakt dat je ook telkens met een stel frisse benen en een goed draaiende motor aan de start van zo’n training staat. Op het plaatselijke clubfora kon ik al enige appreciatie voor mijn stijgend vormpeil tijdens de clubritten waarnemen, maar alles is relatief, ook het rijden van een mooie finale tijdens een clubrit. Die relativiteitstheorie geldt dan weer niet voor de après-bike. Daar worden de plannen gesmeed en de vuurtjes aangewakkerd. Drank kan zelfs hier de fietspassie niet blussen.

In 2010 maakte we voor de 1ste keer kennis met het eeuwige lenteklimaat op Tenerife. Een familievakantie van een week, waarbij we genoten van alle geneugdes van lenteweer. Het voelde toen eigenlijk aan als zomerweer. Temperaturen tussen 25 & 30°C, het was aanpassen. De oudere generatie heeft al lang ontdekt wat dit eiland tijdens de winter te bieden heeft. Dankzij de schoonouders leerden wij Tenerife ook appreciëren.

Fietsgewijs koos ik in 2010 voor fietshuur. Veel parcourkennis was er niet, de fietsconditie was pover. Al snel werkte deze naïviteit confronterend. Teide werd een veldslag. Om de top van 2.400m te bereiken moest ik de wagen op 1000m parkeren en dan was het nog zwaar afzien met vele stops. Resultaat: 7:20, 150 km & 3.900 hm's.

In 2011 wou ik vooral met een betere basisconditie mijn Tenerife vakantie aanvatten en ook echt proberen te genieten op mijn tweewieler en van de omstandigheden. De nieuwe Onix was net op tijd en ging per fietskoffer mee richting Costa Adeje. En genieten deden we. Dankzij de voorbereiding en enkele nuttige tips van kennissen leerden ik nieuwe wegen kennen en daardoor kwam ik al snel tot enkele leuke routes. Het temperatuurverschil (20-25°C vs 2-7°C) tussen zeeniveau in de baai van Costa Adeje en berghoogtes van 700 tot 2.400M was groot. Ik moest me dan ook kledingsgewijs en planmatig aanpassen om de top van de klim met 2.400 hm's te halen. Enkele extra lagen kledij in de achterzak en bij zonsopgang vertrekken om de wolken en de mist voor te blijven. Teide werd in 2011 een verademing. Weg die 2010 frustratie. 2u45 aan een stuk klimmen blijft afzien, maar de prachtige omgeving en de profs doen je al snel beseffen hoe uniek de ervaring is in januari. Ik zag o.a. Cavendish, Ranshaw, Aerts, Vandenbroeck en een 9-tal liquigazrenners. Zij verbleven op 2.200m en maakten er een hoogtestage van.
Klim van de vakantie werd de Guia de Isora, goed voor 700 hm's over 10 km. Bijna in elke rit passeerde ik er en ik genoot er telkens van. Resultaat van 2011: 32u, 650 km & 15.000 hm. Voldaan en een waardig niveau voor een januari uitstap.

Ook familiaal werd het een voltreffer en de 2012 Tenerife plannen worden al volop gesmeed.

Tenerife 2011

We beleefden er vele mooie tijden, Sankt Anton. Ooit kwamen we er terrecht na een marktonderzoek: de ideale shortski locatie. We ondervonden dat troeven die ons destijds in Sankt Anton brachten nog steeds aanwezig zijn.

Een vlotte verplaatsing (6u30), sneeuwzeker, voldoende skimogelijkheden, authentiek, levendig, gezellig,...

Na veel geregel en nog meer inspanningen om een verblijf te vinden pikten Michael en ik er dit weekend uit om ons nog eens uit te leven op de latten.

Beelden zeggen meer dan woorden, dus... http://picasaweb.google.com/108067033133335266683/SanktAn...#

Eerst en vooral onze beste wensen voor 2011! Laat het een gezond en uitdagend jaar worden waar plezier centraal mag staan!

Het is blogsgewijs kalm geweest, maar op vele andere vlakken was er meer activiteit. De fietsactiviteit kan je steeds volgen via de rechterbalk of www.wielertoerist.be/arnito.

We sloten het jaar 2010 af met 11.996 km, net iets minder dan in 2009. Maar aangezien er meer tijd op de MTB werd doorgebracht is vooral de rijtijd relevant.

• 2010: 11.996 km, 480 u, 32% vd tijd met MTB
• 2009: 12.305 km, 464 u, 13% vd tijd met MTB
• 2008: 9.670 km, 375 u
• 2007: 7.200 km, 320 u
• 2006: 4.200, 203 u
• 2005: 1080, 55 u

De volgende weken komen we uitgebreid op onze plannen voor 2011 terug. Maratona Dles Dolomites 2011 is dankzij de jongens van Squadra Lovania nog een succesverhaal geworden. We hebben ook een 4-daagse MTB wedstrijd in Oostenrijk aan de planning toegevoegd.

Hier al een overzicht van de buitenlandse wedstrijden gepland tijdens de 1ste seizoenshelft en de vooropgestelde doelen. Toertochten (zoals Ronde van Vlaanderen) zullen later vermeld worden.

• 17 april: GF Poalo Bettini, 135 km (IT)
• 01 mei: Voerchallenge (B)
• 21 mei: La Ventoux, 170 km, 3500 hm (FR) --> GOUD
• 02 tot 05 juni: Alpen Tour MTB, 210 km, 8.200 hm (A)
• 11 juni: 3 ballons, 205 km, 4.400 hm (FR) --> GOUD & - 8u15
• 02 juli: Marmotte, 170 km, 5.000 hm (FR) --> Goud & - 8u13 (zonder afdaling Glandon)
• 11 juli: Maratona Dles Dolomites, 138 km, 4.200 hm (IT) --> - 6u41

Bij leven en welzijn!

Met een 3 daagse meeting in Rotterdam was de week al redelijk intens en vermoeiend gestart. Vrijdag dan nog is een kijkje gaan nemen op Medica in Düsseldorf, waar ik ook nog enkele oude NIPRO collega's tegen het lijf liep. 's Avonds stond er een leuk etentje met de fietsclub HK op het programma. Het kwam rustig op gang. Maar hoe later het werd, des te scherper werden de uitgesproken ambities. En het werd héél laat...

Zaterdag had ik Matteo beloofd om eens naar de cyclocross te gaan kijken in Hasselt. We genoten er samen van. Meet & greet met APK Ward & deelnemer Vaes'ke, opwarming van Nijs, Albert & Stybie, de start, de speeltuin, een cola een fritje, mooi zicht op spannende finish, we genoten er dus samen van. TVL maakten er beelden van tijdens het interview met Nijs.

's Avonds had Matteo minder geluk. Tijdens een verteltocht op de Teut, struikelde ik in een put en verloor mijne maat zijn evenwicht. Hij viel zeer onzacht. De diagnose van de irritante rode kruismedewerker was even snel als onkundig. 't Is niks jong, gewoon wat verschoten. We gingen dadelijk naar huis om de schade op te meten, bloed aan het oor beloofde niet veel goeds. Dadelijk richting spoed en allerlei onvoorspoedige scenario's door het hoofd. Ongetwijfeld onze slechtste 20 minuten van de afgelopen jaren! Uiteindelijk was een sleutelbeenbreuk en een wonde in het oorkanaal de diagnose. Hij houdt zich enorm kranig. Matteo, mijn held!

Of hoe fietsplezier soms zeer relatief kan zijn en dat is het ook! Gezondheid en balans boven alles!

Verleden weekend gingen we naar de MTB TT in Aarschot. Het had wat aarde voor de voeten, maar uiteindelijk stonden we er weer. Hét favoriete parcour van Michael. De verplaatsing vanuit Gent en ziekte konden hem niet tegenhouden.

En toegegeven, het werd een prachtige ochtend. Het weer was "mistroostig", maar het parcour om van te smullen. Bijna 60 km en meer dan 1.100 hoogtemeters puur bikeplezier.

Woensdagavond was er Hololool met de Kids. Donderdag de 100 KM van Stal. Een ochtendtemperatuur van 3°C konden we nog net aan en ondanks de overvloedige neerslag lag het vlakke parcour in en rond Beringen er nog aardig bij. Bedoeling was 100 KM, maar het aanvangstempo was nu niet bepaald een enduro tempo voor mij. Ze hadden er zin in en die 29'er bolde toch ook zo soepel, damn! Maar het bleef droog, dus we zouden er 100 rijden. Materiaalzorgen, redelijk vermoeide benen, het gebrek aan andere 100 k'ers en de geur van de thuisstal deden me afslaan na 62 KM. Zo bleef het plezant, had ik me niet leeg gereden en hadden we nog wat tijd om na te praten.

Vrijdag was familiedag en brachten we een bezoekje in St.Denijs aan petekind Aurélie & co. Een blitzbezoek, maar toch altijd zeer fijn. Toch wat ons betreft;) Zaterdag een stevige krachttraining op de rollen. 10 blokken van 3 minuten op de nuchtere maag. Aanvankelijk 270W, maar al snel 300W om het beoogde effect te bereiken!

Zondag gingen we de TT in Tessenderlo rijden, maar de aanhoudende neerslag deed ook de meest doorwinterde bikers besluiten om voor een alternatief programma te kiezen. Ik besloot de weg op te gaan met de MTB. Ik had buitenlucht nodig en nam de neerslag er dan maar bij. Spijtig genoeg was het achterwiel nog steeds een probleem. Na de herstellingswerken moest ik dus solo de baan op. Het werden 3 rondjes Koersel Kappeleke en een paar stukjes boswerk. Goed voor 70 natte baankilometers. We kunnen dus ook na dit nat weekend zeggen dat we op schema zitten.

Welk schema? In eerste instantie een goede basisconditie voor de 10 daagse in Tenerife eind januari. Verleden jaar was die basisconditie er niet en was het te veel afzien en te weinig trainen op de 2325 hoogtemeters van El Teide. Hopelijk dit jaar betere benen en terug dezelfde zomerse omstandigheden.

Matteo zijn held in volle actie op Zolder.

Op werkvlak werd het een hectische week. Katleen stond aan de start van een nieuw werkproject en de familie moest daardoor de zeilen bijzetten. Alle begin is moeilijk, dus ook een week met wat minder slaap- en fietstijd.

Woensdag viel de Terlaementraining letterlijk in het water. Vrijdag spinning, zaterdag enkele MTB kilometers tijdens de TT van Leopoldsburg.

Zondag stond er de superprestige veldrit in Zonhoven op het programma. We koppelden het nuttige aan het aangename. Samen met wat leden van "Het Heuvens Kliekske" hadden we ons opgegeven als vrijwilliger. Om 7u stonden we paraat. We "mochten" de toegang tot en de organisatie van de rennersparking op ons nemen. Aan de toegang was het opvallend hoe je met hoffelijkheid en beleefdheid toch wel zeer ver kan komen. Arrogantie werkt als een klem op een varken. Met een smile kom je al ver in het leven. De cross zelf was genieten. De Zonhovens kuil was omgebouwd tot een arena. De staalblauwe lucht zorgde voor enkele sfeervolle taferelen. Stybar was de verdiende winnaar, Pauwels sterk 2de, Nijs de verdienstelijke 3de. De après was ook in orde. Een laatste keer de teugels laten vieren.

1 november is de klassieke start van de voorbereiding van de zomercyclo's. In tegenstelling tot andere jaren, zijn we nu niet echt stil gevallen. Toch zal ik vanaf nu iets gerichter te werk gaan. Een beetje kracht op de rollen, wat uithouding op de weg en wat intensiever werk op de MTB. Daarbij ook de eerste overtollige vetreserves eraf smijten. De weg is nog lang, het doel nog veraf, maar de opbouw ernaar toe brengt veel moois met zich mee.

De 60 vrijwilligers van het Heuvens Kliekse maakte er een schitterend event van. 1700 deelnemers konden genieten van deze mooie toertocht in onze achtertuin.

Hier het verslag van fietspromo:

(foto fons-mtb.be)

Bij het vertrek zat de sfeer er al meteen in: leuke muziek en, in vergelijking met vorig jaar, een zeer vlotte inschrijfbalie met 3 rijen. Het bij wijlen pittige parcours liep over heel wat single tracks langs Termolen en passeerde over de heuvels van "Den Teut".

Door de uitstekende bepijling was het onmogelijk om fout te rijden. Seingevers loodsten de 1700 deelnemers, onder wie Erwin Vervecken, veilig over de drukke verkeerswegen.

De bevoorrading had het uitzicht van een heuse brunch (keuze uit soep, rijstpap, chocomousse, koeken, fruit..., te veel om op te noemen). Een zeer ruime parking vlak bij de vertreklocatie en een bewaakte fietstalling ontbraken evenmin. Ter hoogte van de bikewash was het wel even "file rijden". Deze tocht maakt zeker aanspraak op een sterrennominatie volgend seizoen.

Bekijk de GPS-track (47 km)

Bekijk de foto's van Fons-mtb

Bekijk de video van Fons-mtb (deel 1)

Bekijk de video van Fons-mtb (deel 2)

Bekijk de video van Fons-mtb (deel 3)

Bekijk de video's van Roland Baartscheer:

http://michaelenelke.blogspot.com/2010/10/aurelie.html

Sportcommunication & Grand Trophee events staan sinds 2006 garant voor enkele cyclo uitdagingen.

Waarom zoveel Franse cyclo's? Als Italië lovers weten we maar al te goed dat Italië zoveel meer te bieden heeft (op Grand Fondo gebied). De verklaring is eenvoudig.

1. Vakantie & cyclo's gaan bij mij hand in hand.
2. De auto is voor mij het verplaatsingsmiddel bij uitstek en de verplaatsingen richting Frankrijk verlopen in het algemeen vlotter dan een verplaatsing naar Noord- of midden-Italië.
3. Sportcommunication staat in het algemeen garant voor mooie parcours in mooie omgevingen
4. Er staan ook steeds voldoende deelnemers aan de start om je mee te meten. Bij de kleinere events betekent dit vaak dat ik in de achterhoede terecht kom. Maar daar wordt je sterker van!

Hieronder een klein overzichtje van de cyclo's die ik de afgelopen jaren heb versleten. In 2006 stond ik samen met Bolle als onervaren toerrijder aan de start van de senoir versie van 3 ballons. In 2010 zette ik mijn mooiste resultaat neer in La ronde Picardie. Aan mijn 1ste La Marmotte hield ik een klimkater, maar ook vooral veel strijdvaardigheid over. 2011 zal anders worden! 

Belangrijke interpretatiefactoren (die momenteel nog ontbreken) bij dit lijstje zijn:

• Het afgelegde parcour, km's en hm's. Er wordt niet elk jaar exact dezelfde route gereden
• het aantal deelnemers
• De weersomstandigheden
• Randfactoren zoals materiaalpech...
• Fase van het seizoen

Doel is dit lijstje aan te vullen met alle gegevens en ook de andere Grand Fondo's eraan toe te voegen.

Opvallend is dat ik slechts 2x moest opgeven. Einde seizoensgevoel en onrealistische doelstellingen waren de voornaamste redenen.

Wat heeft 2011 te bieden? Veel moois! Laat de avonturier in mij los en ik zou al snel zeer wilde plannen maken. Maar we hebben geleerd de kerk in het midden te houden. Moeder de vrouw en the kids verdienen ook hun deel van de koek.

 Afgelopen week hielden we ons rustig wat bezig. Het werd een pak frisser, maar het bleef mooi fietsweer. Opstaan en op de MTB kruipen bij 4°C deden even pijn, maar pijn werd al snel fijn. Turquaze zorgde voor een sfeervolle weekafsluiter. De beelden en sfeer in en rond Istanbul deed de reishart weer sneller slaan. Het leven zoals als het is...

We zijn weer volop aan het plannen maken voor 2011. De kalendercommissie moet nog de nodige goedkeuringen en licenties bezorgen, maar met al dat lekkers zijn er alternatieven genoeg voor handen...

Nog even afwachten wanneer we onze klassieke 14 daagse inplannen in Zuid-Frankrijk, eind mei of begin juni? 

Een mooi herfstweekend. Verleden, heden en toekomst stonden op het programma.

Vrijdag een kleine FCM reunie waaruit bleek dat het nog steeds een gezellige bende is, maar dat het licht bij mezelf snel uit was. Er zijn andere tijden geweest... Zaterdag een rustige familiedag met Michael, Elke Loic en ons toekomstig petekindje. Zondag werd de MTB bovengehaald voor de TT in Lummen, samen met de mannen van het HK. Het was aanpassen en de weg om nen echte MTB'er te worden is nog zeeeeeeer lang. En die doorschijnende Assosbroek verdwijnt nu definitief in de kast!

Ondertussen krijgt 2011 ook stilaan vorm. Met andere woorden, mijn cyclo afkickingsproces verloopt vlot!

Sportcommunication laat ons nog een beetje in spanning. Per mail lieten ze weten dat ze pas in november hun definitieve data bekend maken voor 2011.

Dit was de 2010 kalender van Sportcommunication:
18/04 Granfondo Colnago Cogolin Golfe de Saint Tropez
23/05 Challenge Vercors
30/05 La Look
05/06 La Ventoux
12/06 Les 3 Ballons
20/06 La Morzine Vallee d'Aulps
27/06 La Vaujany
03/07 La Marmotte (153 km)
03/07 La Mi-Marmotte
22/08 La Marco Pantani
05/09 La Cyclo'Manche
11/09 La Ronde Picarde
14/11 La Cyclo Guadeloupe

link: http://www.sportcommunication.info/web2010/epreuve.php?la...

Mijn absolute favoriete Grand Fondo: de gulden middenweg tussen afzien en genieten!

2011?

www.maratona.it/en